شمارهٔ ۷ - ظاهرا در ستایش صاحب دیوان است
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس ناامیدی و نیاز به خدایی است که برای بندگانش بهترین‌ها را می‌خواهد. شاعر اذعان می‌کند که هیچ عملی از خیر و نیکی از او دریافت نکرده و تنها امیدش به فضل و رحمت الهی است. او می‌گوید که در میان تمام دنیا، تنها آستان الهی مقصدی قابل اعتماد است. شاعر همچنین احساس می‌کند که ارزش وجود او در برابر عظمت الهی ناچیز است و در نهایت با اشاره به دعا و نیایش، به نوعی بر اهمیت ارتباط با خدا تأکید می‌کند.
تو آن نکرده‌ای از فعل خیر با من و غیرکه دست فضل کند دامن امید رها
هوش مصنوعی: تو هیچ کار خوبی با من و دیگران نکرده‌ای که دستِ لطف و مرحمتت از دامن امید جدا شود.
جز آستانهٔ فضلت که مقصد اممستکجاست در همه عالم وثوق اهل بها
هوش مصنوعی: جز در آستانهٔ فضلت که هدف همه ملتهاست، در تمام دنیا به کسی اعتماد نیست.
متاع خویشتنم در نظر حقیر آمدکه پرتوی ندهد پیش آفتاب سها
هوش مصنوعی: من متاع خود را در برابر نظر دیگران بیارزش یافتم، چون مانند نوری که در برابر تابش آفتاب سها قابل مشاهده نیست، به نظر نمیرسد.
به سمع خواجه رسیدست گویی این معنیکه گفت خیرُ صِلاتِ الکریم أَعْوَدُها
بهترین هدایا و بخششهای شخص کریم آن است که بازگردندهتر (تکرارپذیرتر) باشد