شمارهٔ ۷۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف شخصی می‌پردازد که در حال خشک‌سالی و تشنگی به چشمه‌ای روشن می‌رسد. او تاکید دارد که نباید فکر کنیم فردی که در چنین شرایطی قرار دارد، به مسائلی چون ایمان یا اهمیت رمضان فکر می‌کند، چرا که نیازهای مادی او، مثل گرسنگی و تشنگی، تمام ذهن او را پر کرده است.
تشنهٔ سوخته در چشمهٔ روشن چو رسیدتو مپندار که از سیل دمان اندیشد
هوش مصنوعی: تشنگی که در چشمه‌ای زلال و روشن به آب رسیده، هرگز نباید فکر کند که از طغیانی ناگهانی در حال نگرانی است.
ملحد گُرْسِنِه و خانهٔ خالی و طعامعقل باور نکند کز رمضان اندیشد
هوش مصنوعی: کافر گرسنه به هیچ وجه به خانه خالی و خوراک عقلش اعتنا نمیکند و نمیتواند به فکر ماه رمضان بیفتد.