شمارهٔ ۱۲۲
هوش مصنوعی: این شعر به حالتی اشاره دارد که فردی در خوشحالی و سرزندگی نمی‌تواند به دیگران که در ناامیدی و خستگی هستند، کمک کند. به بیان دیگر، اگر فردی خود را در وضعیتی خوشایند ببیند، ممکن است نتواند به دیگران که در مشکلات به سر می‌برند، یاری رساند. این بیت نمادی از خودخواهی یا ناتوانی در همدردی با دیگران است.
نه آدمیست که در خرمی و مجموعیبه خستگان پراکنده بر نبخشاید
هوش مصنوعی: هیچ انسانی وجود ندارد که در شادی و خوشی خود بخواهد به خستگان و ناامیدان دلگرمی بدهد و آنها را به هم نزدیک کند.
گلیم خویش برآرد سیه گلیم از آبوگر گلیم رفیق آب می‌برد شاید
هوش مصنوعی: اگر انسان به فکر خود باشد و تلاش کند، میتواند از مشکلات جان سالم به در ببرد، در حالی که دیگران ممکن است با مشکلاتی مواجه شوند. به عبارت دیگر، مراقبت از خود و کوشش فردی میتواند به نجات و موفقیت منجر شود، حتی اگر دیگران در وضعیتی سخت قرار بگیرند.