شمارهٔ ۱۴۲
هوش مصنوعی: شعر بیانگر احساس نارضایتی و نگرانی از گذر زمان و پیری است. گویا شاعر به دورانی فکر می‌کند که همه چیز در حال تغییر و زوال است و جوانی دوباره به دست نخواهد آمد. پیری و دوام نداشتن آن نیز در این تعبیر احساس می‌شود، به نوعی زندگی را به جریانی سیال تشبیه کرده که هیچ‌کس نمی‌تواند از آن فرار کند.
دل منه بر جهان که دور بقامی‌رود همچو سیل سر در زیر
هوش مصنوعی: دل من بر این دنیا نیست، زیرا که عمر و بقا مانند سیلی است که در حال حرکت است و سرش زیر آب میرود.
پیر دیگر جوان نخواهد شدپیریش نیز هم نماند دیر
هوش مصنوعی: انسان پیر نمیشود جوان گردد و سن و سال او نیز به تأخیر نمیافتد.