شمارهٔ ۱۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تنهایی و جفای زمان اشاره می‌کند و از تیر جفا که در کمان حکم نشسته، صحبت می‌کند. او به درد و رنجی که از سوی سرنوشت به او وارد می‌شود، می‌اندیشد. شاعر می‌گوید که حتی اگر تیر جفا از زره فولادی نیز عبور کند، درد دل او می‌تواند از کوه آهنین نیز عبور کند و عمیق‌تر باشد. این اشعار به عمق رنج و سختی‌های روحی و عاطفی انسان اشاره دارد.
هان ای نهاده تیر جفا در کمان حکماندیشه کن ز ناوک دلدوز در کمین
هوش مصنوعی: ای کسی که تیر جفا را در کمان آماده کردهای، خوب فکر کن که این تیر می‌تواند دل را بشکافد و آسیب بزند. سعی کن در کمین این درد و رنج، واکنشی مناسب و هوشمندانه نشان دهی.
گر تیر تو ز جوشن فولاد بگذردپیکان آه بگذرد از کوه آهنین
هوش مصنوعی: اگر تیر تو بتواند از زره فولادی عبور کند، پس پیکان آهستهای هم از کوه آهنی خواهد گذشت.