شمارهٔ ۲۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به تمثیلی از رفتار در روابط انسانی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر در زمانه‌ای سخت و دشوار قرار بگیریم، باید با ملاطفت و نرمی به مشکلات نزدیک شویم و نه با خشنونت. در واقع، یاری واقعی در شرایط دشوار، نرمش و همدلی است. در مقابل، خشونت و درشت‌گویی تنها به خود آسیب می‌زند و انسان را به دشمنی بدتر می‌کشاند. در نهایت، شاعر به اهمیت درک و همدردی به جای تندخویی اشاره می‌کند.
دامن جامه که در خار مغیلان بگرفتگر تو خواهی که به تندی برهانی بدری
هوش مصنوعی: اگر دامن خود را به خارهای مغیلان گرفتی و میخواهی به سرعت از آن رهایی یابی، باید تلاش کنی.
یار مغلوب که در چنگ بداندیش افتادیاری آنست که نرمی کنی و لابه‌گری
هوش مصنوعی: دوستی که در شرایط سخت و در چنگال یک انسان بد فکر گرفتار شده است، کسی است که نیاز به حمایت و نرمی دارد و باید با او به ملایمت رفتار کرد و از او درخواست کمک کرد.
ور به سختی و درشتی پی او خوای بودتو از ان دشمن خونخواره ستمکارتری
هوش مصنوعی: اگر تو به خاطر سختی و دشواری به دنبالش بروی، تو از آن دشمنی که خونریزی می‌کند و ستمگر است، بدتر خواهی بود.
کو هنوز از تن مسکین سر مویی نازردتو به نادانی تعجیل سرش را ببری
هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که تو هنوز از آدم بیگناه و بیپناه هیچ آسیبی نرساندهای و با نادانی و haste (عجله) میخواهی سر او را ببری. به عبارت دیگر، گوینده به نوعی هشدار میدهد که ممکن است در کجفهمی و شتابزدگی به کسی آسیب برسانید که بیگناه است.