تناجی
سعدی شیرازی

شمارهٔ ۲

همه را ده چو می‌دهی موسومنه یکی راضی و دگر محروم
خیر با همگنان بباید کردتا نیفتد میان ایشان گرد
کانچه در کفه‌ای بیفزایدبه دگر بیخلاف درباید