حکایت شمارهٔ ۴۱
این حکایت به رمز موفقیت اسکندر رومی در فتح سرزمین های بسیار می پردازد که رعایت حقوق مردم و به نیکویی بردن نام شاهان گذشته و پیشینیان است.
اسکندرِ رومی را پرسیدند: «دیارِ مشرق و مغرب به چه گرفتی؟ که ملوک پیشین را خَزاین و عمر و مُلک و لشکر بیش از این بوده است ایشان را چنین فتحی میسّر نشده». گفتا: «به عَونِ خدای، عَزَّوَجَلَّ، هر مملکتی را که گرفتم رعیّتش نیآزردم و نامِ پادشاهان جز به نکویی نبردم».
از اسکندر رومی پرسیدند که چگونه توانستهای بر سرزمینهای شرق و غرب مسلط شوی، در حالی که پادشاهان پیشین دارای گنجها و لشکرهای بزرگتری بودند و نتوانسته بودند چنین فتحی کنند. او پاسخ داد: «به یاری خداوند، هر سرزمینی را که تصاحب کردم، به مردم آن جا آزار نرساندم و نام پادشاهان گذشته را جز با احترام و نیکی نبردم.»
بزرگش نخوانند اهل خرد که نامِ بزرگان به زشتی برد
کسی که نامِ مردانِ بزرگ را به بدی یاد کند عاقلان وی را بزرگوار و شریف ندانند.