غزل شمارهٔ ۲۲

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و دلربایی شخص خاصی است که شاعر به تحسین او می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ‌کس را به زیبایی و جذابیت او ندیده است و حتی اگر زیبایی پنهان شود، بوی آن نمی‌تواند پنهان بماند. او از تنگدستی و بیچارگی خود می‌گوید و می‌گوید که عیب او در عشق به این زیبایی عیب نیست. شاعر همچنین به عشق و عواطف واقعی اشاره می‌کند و معتقد است که هیچ چیز دیگری در باغ عشق به اندازه زیبایی این شخص ارزش ندارد. او به این نکته می‌پردازد که اگر بهار هم دوباره بیاید، مانند او عاشق و خوشگوی دیگری نخواهد بود. در پایان، شاعر به سعدی می‌گوید که اگر نمی‌تواند بر دست این زیبایی بوسه بزند، باید خود را در پای او بیفکند.