غزل شمارهٔ ۳۳ - سعدی

کهن شود همه‌کس را به روزگار ارادتمگر مرا که همان عشقِ اولست و زیادت

گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولتکجا روم که نمیرم بر آستان عبادت

مرا به روز قیامت مگر حساب نباشدکه هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت

شنیدمت که نظر می‌کنی به حال ضعیفانتبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت

گرم به گوشهٔ چشمی شکسته‌وار ببینیفلک شوم به بزرگی و مشتری به سعادت

بیایمت که ببینم، کدام زَهره و یاراروم که بی‌ تو نشینم، کدام صبر و جلادت

مرا هر آینه روزی تمام‌کشته ببینیگرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت

اگر جنازهٔ سعدی به کوی دوست برآرندزهی حیات نکونام و رفتنی به شهادت