غزل شمارهٔ ۴۷

زلف زنجیر مانند دوست همچون حلقه ­ی دامی پر از بلا است؛ هر کس در این حلقه پر از بلا نیست، از آن هیچ آگاهی ندارد.

هوش مصنوعی: اگر به وسیله‌ی شمشیر هم به من آسیب بزنند، در نظر او هرگز دریغ نخواهم کرد، زیرا دیدن یک نظر او برای من ارزشی برابر با خونبهایم دارد.

اگر در هنگام نگریستن او مرا با شمشیر بزنند، هیچگونه دریغ و افسوسی نخواهم خورد، چرا که لازم است صدها انسان همچون من فدای دیدن یک لحظه­ی او شوند.

شرع برای اثبات درستی ادعای عاشق به دنبال هیچگونه شرح و بیانی نیست؛ چرا که گونه­ ی زرد و ناله­ ی زار انسان عاشق خود بهترین گواه و راهنماست.

سرمایه ­ی انسان پرهیزگار، به میزان توانایی­ اش در زمینه­ ی شکیبایی و خرد است؛ خرد من اسیر عشق و شکیبایی­ ام تسلیم آرزو است

عاشقی که اسیر معشوق است و جانش تسلیم او، جرات بیان هیچگونه پرسشی ندارد که چرا فلان می­کنی و چرا بهمان

حقیقت این است که او مالک و صاحب سرزمین هستی است و داوری است که رد و قبول همه در دست اوست؛ بنابراین هر کاری او انجام دهد جور و ستم نیست اما اگر ذره ­ای تو بنالی در حق او جفا کرده­ ای.

اگر شمشیر از غلاف برآری یا زهر در جام ما بریزی تا ما را از بین ببری، این را بدان که از جانب ما این رفتار تو پذیرفته است و ما خشنود هستیم.

چه مرا با لطف خود بنوازی و چه با قهر خود بسوزانی، در هر صورت، حکم تو بر من روان خواهد بود و زجر تو بر من سزاوار. 

هر کس به خاطر ظلم مراقب و یا به سبب جفای معشوق، عهد و وفای خود را نسبت به معشوق از یاد ببرد در حقیقت انسان پرادعا و بی­ وفایی است.

سعدی! هر کاری دوست انجام دهد شیرین و خوب است، معشوق هر چند یکسره دشنام و ناسزا بگوید، چون این دشنام از لب شیرینش بیرون می­آید مانند دعا دلپذیر و شیرین است.