غزل شمارهٔ ۹۶ - سعدی

ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوستبه قول هر که جهان مهر برمگیر از دوست

به بندگی و صغیری گرت قبول کندسپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست

به جای دوست گرت هر چه در جهان بخشندرضا مده که متاعی بود حقیر از دوست

جهان و هر چه در او هست با نعیم بهشتنه نعمتیست که بازآورد فقیر از دوست

نه گر قبول کنندت سپاس داری و بسکه گر هلاک شوی منتی پذیر از دوست

مرا که دیده به دیدار دوست برکردمحلال نیست که بر هم نهم به تیر از دوست

و گر چنان که مصور شود گزیر از عشقکجا روم که نمی‌باشدم گزیر از دوست

به هر طریق که باشد اسیر دشمن راتوان خرید و نشاید خرید اسیر از دوست

که در ضمیر من آید ز هر که در عالمکه من هنوز نپرداختم ضمیر از دوست

تو خود نظیر نداری و گر بود به مثلمن آن نیم که بدل گیرم و نظیر از دوست

رضای دوست نگه دار و صبر کن سعدیکه دوستی نبود ناله و نفیر از دوست