غزل شمارهٔ ۱۳۴

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف حال و روز دلی می‌پردازد که در معرض خطرات و غم‌های مختلف قرار دارد. این دل مانند شمع و پروانه در تلاش و جستجو است و هیچ‌گاه آرام و قرار ندارد. او گرفتار شور و شوق عشق شده و به‌طور مداوم در پی آن است. دل، به دور از عقل و منطق، به عشق می‌چسبد و از خواب و خوراک بی‌خبر است. شاعر با اشاره به تجربه‌های گذشته‌اش، توصیه می‌کند که به او نصیحت نکنید، چرا که حس می‌کند نصیحت‌ها نه‌تنها به او کمکی نمی‌کنند، بلکه او را بیشتر به بی‌راهه می‌برند.