غزل شمارهٔ ۲۸۶

هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی عشق و انتظار را بیان می‌کند. شاعر از معشوقش که وعده شکسته، گله‌مند است و می‌گوید که اگر آن معشوق با وعده‌اش بیاید، جانش را از دست خواهد داد. او می‌گوید که هر شب، روزی به خاطر جمال معشوقش روشن می‌شود و همه غم‌ها را با امید به تریاقی برای دردها پیش بینی می‌کند. شاعر به بندگی خود اشاره می‌کند و از خداوندی با اخلاق نیکو و سیرت خوب می‌خواهد. زیبایی معشوقش چنان است که حتی اگر همه زیبارویان جمع شوند، جمال او برتر است. او عشق را به بخل و احسان دیگران ترجیح می‌دهد و نگران است که شرافت معشوقش در صورت رفتن محو شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق واقعی نیاز به فداکاری دارد و کسی که حاضر به جانفشانی نیست، شایسته عشق نیست.