غزل شمارهٔ ۳۴۸ - سعدی

چشم خدا بر تو ای بدیع‌شمایل!یارِ من و شمعِ جمع و شاهِ قبایل!

جلوه‌کنان می‌روی و باز می‌آییسرو ندیدم بدین صفت متمایل

هر صفتی را دلیل معرفتی هستروی تو بر قدرت خدای دلایل

قصهٔ لیلی مخوان و غصهٔ مجنونعهد تو منسوخ کرد ذکر اوایل

نام تو می‌رفت و عارفان بشنیدندهر دو به رقص آمدند سامع و قایل

پرده چه باشد میان عاشق و معشوقسدِ سکندر نه مانع است و نه حایل

گو همه شهرم نگه کنند و ببیننددست در آغوش یار کرده حمایل

دور به آخر رسید و عمر به پایانشوق تو ساکن نگشت و مهر تو زایل

گر تو برانی، کَسم شفیع نباشدره به تو دانم، دگر به هیچ وسایل

با که نگفتم حکایت غم عشقتاین همه گفتیم و حل نگشت مسائل

سعدی از این پس، نه عاقل‌ست، نه هشیارعشق بچربید بر فنون فضایل