غزل شمارهٔ ۳۵۲
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر بزرگ ایرانی، سعدی، به توصیف زیبایی‌های انسانی و محبت می‌پردازد. شاعر با ستایش از محبوبش می‌گوید که وجود او در جهان همچون خورشید درخشان است و او را به نیکی‌هایش توصیف می‌کند. او به عشق و علاقه‌اش ابراز می‌کند، از چشمان محبوبش امید دارد که وفا کند و از او می‌خواهد نگاهی به او بیفکند.
شاعر به تناقضات احساسات انسانی اشاره می‌کند، با تلخی‌ها و شیرینی‌ها در روابط دوستان و محبوبان. همچنین به درد و رنجی که در دلش وجود دارد، اشاره کرده و بیان می‌کند که رفتارهای نیک و بد در دوستی‌ها امری طبیعی است. در نهایت، با یک ناله از گرفتاری های انسانی ابراز تاسف می‌کند و از دردی که بر دوش می‌کشد، می‌نالد.
جانا هزاران آفرین بر جانت از سر تا قدمصانع خدایی کاین وجود آورد بیرون از عدم
AI تصحیحشده: دوست من، بر تو هزاران درود میفرستم، از سر تا پای تو که (نشانهٔ) خالق الهی هستی و این حقیقت با وجودت از عدم به وجود آمده است.
خورشید بر سرو روان دیگر ندیدم در جهانوصفت نگنجد در بیان نامت نیاید در قلم
AI: در این دنیا، هیچ چیز زیباتر از درختان سرو را زیر نور خورشید ندیدهام و توصیف زیبایی تو در کلام نمیگنجد و قلم نمیتواند نام تو را به خوبی بنویسد. (تصحیح AI: در این دنیا، هیچ چیز زیباتر از چهرهٔ مانند خورشیدت بر آن قامت همچون سرو ندیدهام و توصیف زیبایی تو در کلام نمیگنجد و قلم نمیتواند نام تو را به خوبی بنویسد.)
گفتم چو طاووسی مگر عضوی ز عضوی خوب‌ترمی‌بینمت چون نیشکر شیرینی از سر تا قدم
هوش مصنوعی: گفتم آیا تو مثل طاووس زیبایی؟ مگر اینکه عضوی از یک بدن زیباتر از بقیه اعضا ببینی؟ تو مانند نیشکر هستی که از سر تا پا شیرینی را در خود دارد.
چندان که می‌بینم جفا امّید می‌دارم وفاچشمانت می‌گویند «لا» ابروت می‌گوید «نعم»
هوش مصنوعی: هرچقدر که ظلم و بیوفایی می‌بینم، هنوز هم امیدوار به صداقت و وفای تو هستم. چشمان تو جواب منفی میدهند، اما ابرویت می‌گوید بله.
آخر نگاهی بازکن وآن گه عتاب آغاز کنچندان که خواهی ناز کن چون پادشاهان بر خدم
هوش مصنوعی: در پایان، نگاهی به من بینداز و سپس سرزنش را آغاز کن. هرچقدر که میخواهی به ناز و افاده رفتار کن، مانند پادشاهان که بر خدمتکاران خود تسلط دارند.
چون دل ببردی دین مبر هوش از من مسکین مبربا مهربانان کین مبر لاتقتلوا صید الحرم
هوش مصنوعی: وقتی دل مرا بردی، دین و ایمانم را از من سگیر نکن. مرا از خودت دور نکن و با مهربانیات، کینهای به دل نگیر. همچنین، جانوران حرام را مکش.
خار است و گل در بوستان هرچ او کند نیکوست آنسهل است پیش دوستان از دوستان بردن ستم
هوش مصنوعی: در باغ، هم خار وجود دارد و هم گل. هر چه او انجام دهد، زیبا و خوب است. اما برای دوستان، تحمل ستم از سوی دوستان به راحتی اتفاق میافتد.
او رفت و جان می‌پرورد این جامه بر خود می‌دردسلطان که خوابش می‌برد از پاسبانانش چه غم
AI: او رفت و روحش به یاد آن لباس، در حال مراقبت و پرستش است. در حالی که پادشاه خوابش می‌برد و از نگهبانانش نگران نیست. [تصحیح AI: او (معشوق) رفت به پرورش روح وجان و این (عاشق) بیتابی وجامهدری می‌کند. همانگونه که پادشاه خوابش می‌برد و از نگهبانانش نگران نیست.]
می‌زد به شمشیر جفا می‌رفت و می‌گفت از قفاسعدی بنالیدی ز ما مردان ننالند از الم
هوش مصنوعی: او با شمشیر ستم می‌زد و می‌گفت سعدی، از پشت سر به تو ناله کرد، اما مردان نباید از درد و رنج شکایت کنند.