غزل شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: حکایت از عشق و دوستی است که در آن شاعر به تأثیرات محبت و ملامت اشاره می‌کند. او می‌گوید که در عشق، دعا و دشنام تفاوتی نمی‌کند و کسی که از خود آگاهی دارد، تحت تأثیر افراد دیگر قرار نمی‌گیرد. عشق واقعی انسان را از ملال و سرزنش دور می‌کند و شخص عاشق به دور از نگرانی از قضاوت دیگران است. همچنین، هرچند که عقل و دیوانگی در کنار هم قرار دارند، یک عاشق واقعی نیازی به تأمل در مورد ملامت‌های دیگران ندارد. شاعر به آرامش شب و عدم توانایی در خواب به خاطر عشقش اشاره می‌کند و در نهایت، از ضرورت سوختن اوراق یاد می‌کند تا از بار سنگین احساستش رهایی یابد.
حکایت از لبِ شیرین‌دهانِ سیم‌اندامتفاوتی نکند گر دعا‌ست یا دشنام
هوش مصنوعی: قصهای که از لبهای شیرین شخصی با اندامی زیبا ناشی میشود، تفاوتی ندارد که ستایش باشد یا نكوهش؛ زیبایی کلام و تاثیر آن مهمتر از محتواست.
حریفِ دوست که از خویشتن خبر داردشراب صرف محبت نخورده است تمام
هوش مصنوعی: دوستی که به خودش آگاهی دارد، به کسی نیست که فقط به خاطر عشق بنوشد.
اگر ملول شوی یا ملامتم گوییاسیر عشق نیندیشد از مَلال و مَلام
هوش مصنوعی: اگر غمگین شوی یا از من انتقاد کنی، بدان که عاشق واقعی هرگز به غم و ناراحتی فکر نمی‌کند.
من آن نی‌ام که به جور از مراد بگریزمبه آستین نرود مرغ پای‌بسته به دام
من آن کسی نیستم که به خاطر مشکلات و سختیها از خواستهام فرار کنم، همانند مرغی که پایش به دام بسته شده، نمیتواند به راحتی آزاد شود.
بسی نمانْد که پنجاه ساله عاقل رابه پنج روز به دیوانگی برآید نام
هوش مصنوعی: بسیار اتفاق میافتد که فردی که پنجاه سال عمر کرده و به عقل و خرد رسیده، در یک لحظه دیوانگی او را نامی تازه ببخشد.
مرا که با توام از هر که هست باکی نیستحریف خاص نیندیشد از ملامت عام
هوش مصنوعی: من که در کنار تو هستم، از هیچکس نگران نیستم. رقیب خاصی ندارم که به انتقاد عمومی فکر کند.
شب دراز نخفتم که دوستان گویندبه سرزنش، عجباً لِلْمُحِبِّ، کَیفَ یَنام؟
هوش مصنوعی: شب را بیدار ماندم تا دوستان به من سرزنش کنند، شگفتا برای عاشق که چگونه میتواند بخوابد؟
تو در کنار من آیی، من این طمع نکنمکه می‌نیایدت از حُسن، وصف در اوهام
هوش مصنوعی: آیا تو به کنار من میآیی؟ من هرگز بر این خیال نمیکنم که زیباییات، وصفش در خیالهاست.
ضرورت است که روزی بسوزد این اوراقکه تاب آتش سعدی نیاورد اقلام
AI: روزنامهها و نوشتهها باید روزی از بین بروند، زیرا قدرت تحمل آتش و سوزش را ندارند و نمیتوانند مانند آثار سعدی مقاومت کنند. (تصحیح AI: روزنامهها و نوشتهها باید روزی از بین بروند، زیرا قدرت تحمل آتش و سوزش شوق سعدی را ندارند و حتی قلمها هم نمیتوانند مقاومت کنند.)