غزل شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر (سعدی) از عشق و شوق خود به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که به خاطر عشقش مست شده و هر جرعه‌ای که از معشوق بنوشد، او را بیشتر به خود وابسته می‌کند. شاعر خود را غلام معشوق می‌داند و تأکید می‌کند که هیچگاه عشقش را از دست نخواهد داد. او به تنهایی و نشستن در گوشه‌ها عادت کرده، اما به خاطر معشوق همیشه آماده است که برخیزد. در نهایت، او ابراز می‌کند که نمی‌تواند از معشوق جدا شود و هرگز به دنبال دل نخواهد رفت.
من خود ای ساقی! از این شوق که دارم، مستمتو به یک جرعهٔ دیگر ببری از دستم
هوش مصنوعی: من خود به خاطر این شوقی که دارم، به حدی سرمست و شادم که اگر تو یک جرعه دیگر به من بدهی، ممکن است از دستم برود و از کنترل خارج شوم.
هر چه کوته‌نظرانند بر ایشان پیمایکه حریفان ز مل و من ز تأمل مستم
هوش مصنوعی: افرادی که دچار تنگنظری هستند را با دیدگاههای محدودشان بسنجید، زیرا من و یارانم از درک عمیق و تفکر بهرهمندیم.
به حقِ مِهر و وفایی که میان من و توستکه نه مِهر از تو بریدم نه به کس پیوستم
هوش مصنوعی: با توجه به محبت و وفایی که بین من و تو وجود دارد، نه از محبت تو دست کشیدم و نه به شخص دیگری وابسته شدهام.
پیش از آب و گِل من، در دل من، مهر تو بودبا خود آوردم از آن جا، نه به خود بربستم
هوش مصنوعی: قبل از اینکه به دنیا بیایم و به جسم و جان بپیوندم، در قلب من عشق و محبت تو وجود داشت و این عشق را از آنجا با خود آوردم و هیچگاه از آن جدا نشدم.
من غلام توام از روی حقیقت لیکنبا وجودت نتوان گفت که من خود هستم
هوش مصنوعی: من در حقیقت بنده تو هستم، ولی با وجود تو نمیتوانم بگویم که من خودم هستم.
دائما عادت من گوشه نشستن بودیتا تو برخاسته‌ای از طلبت ننشستم
هوش مصنوعی: من همیشه عادت داشتم کنارهگیری کنم و در گوشهای بنشینم، اما با بلند شدن تو و درخواست تو، دیگر نتوانستم در جای خود بمانم.
تو ملولی و مرا طاقت تنهایی نیستتو جفا کردی و من عهد وفا نشکستم
هوش مصنوعی: تو غمگینی و من نمیتوانم تحمل تنهایی را داشته باشم؛ تو به من بیمحلی کردی، اما من به عهدی که با تو بستم وفادار ماندم و آن را نشکستم.
سعدیا با تو نگفتم که مرو در پی دلنروم باز گر این بار که رفتم جستم
ای سعدی، به تو نگفتم دنبال دلدادگی نرو؟ اگر این بار رهایی یابم دیگر نمیروم.