غزل شمارهٔ ۴۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و علاقه‌اش به معشوق صحبت می‌کند. او می‌گوید که تا زمانی که معشوقش در زندگی‌اش هست، همواره خوشحال و سرمست خواهد بود. حتی اگر روزی به زندان برود، از لحظه‌های خوب با معشوقش در بوستان لذت خواهد برد. او به زیبایی و لطافت باغ و گل‌ها اشاره می‌کند و از بخت خوبش برای داشتن عشق صحبت می‌کند. شاعر به معشوقش می‌گوید که عشق را در شهر او آموخته و در دلش از او سخن‌ها دارد، اما در حضور او نمی‌تواند همه احساساتش را بیان کند. او برای نشان دادن عمق عشقش به معشوق می‌گوید که اگر بی‌محابا از او دور شود، باز هم او را در خیال خواهد پرستید و سلامتی‌اش را آرزو خواهد کرد.
مرا تا نقره باشد می‌فشانمتو را تا بوسه باشد می‌ستانم
هوش مصنوعی: من تا زمانی که نقره وجود داشته باشد، از خودم میریزم و به تو میدهم؛ و تو هم تا زمانی که امکان بوسیدن باشد، از من میگیری.
و گر فردا به زندان می‌برندمبه نقد این ساعت اندر بوستانم
هوش مصنوعی: اگر فردا مرا به زندان ببرند، این لحظه را در باغ به خوشی و لذت میگذرانم.
جهان بگذار تا بر من سر آیدکه کام دل تو بودی از جهانم
تصحیح AI: بگذار دنیا بگذرد و بر من تمام شود، چون آنچه از دنیا میخواستم، تو بودی. (AI: بگذار دنیا بگذرد تا آنچه میخواهم برایم پیش بیاید، چون آنچه تو از دنیا میخواستی، من بودم.)
چه دامن‌های گل باشد در این باغاگر چیزی نگوید باغبانم
هوش مصنوعی: در این باغ، حتی اگر گلهای زیبا و دلانگیزی وجود داشته باشد، بدون صحبت و بیان احساسات باغبان، آنها ارزشی نخواهند داشت.
نمی‌دانستم از بخت همایونکه سیمرغی فتد در آشیانم
هوش مصنوعی: نمی‌دانستم که از خوششانسیام، پرندهای ویژه و زیبا به خانهام خواهد آمد.
تو عشق آموختی در شهر ما رابیا تا شرح آن هم بر تو خوانم
هوش مصنوعی: تو در شهر ما عشق را به ما آموختی، بیا تا داستان آن را نیز برایت بگویم.
سخن‌ها دارم از دست تو در دلولیکن در حضورت بی زبانم
هوش مصنوعی: من در دل از تو حرفهای زیادی دارم، اما وقتی کنار تو هستم، زبانم بند آمده است.
بگویم تا بداند دشمن و دوستکه من مستی و مستوری ندانم
تصحیح AI: باید بگویم تا هم دشمن و هم دوست بفهمند که من مستی و پنهانکاری را نمیشناسم. (AI: باید بگویم تا هم دشمن و هم دوست بفهمند که من نه حالتی از مستی دارم و نه چیزی را پنهان میکنم.)
مگو سعدی مراد خویش برداشتاگر تو سنگدلی من مهربانم
هوش مصنوعی: نگو که سعدی به آرزوی خود رسید، چون اگر تو سنگدل هستی، من دلرحم و مهربانم.
اگر تو سرو سیمین‌تن بر آنیکه از پیشم برانی من بر آنم
تصحیح AI: اگر تو با زیبایی و لطافت خود، قصد آن داری که مرا از نزد خود برانی، من هم بر سر آنم که: (بیت بعد) (AI: اگر تو با زیبایی و لطافت خود، از نزد من بروی، من هم اشتیاق دارم که به دنبال تو بروم.)
که تا باشم خیالت می‌پرستمو گر رفتم سلامت می‌رسانم
تصحیح AI: تا زمانی که در زندگی هستم، به یاد تو و خاطراتت زندگی میکنم و اگر مردم، به تو سلام می‌رسانم. (AI: تا زمانی که در زندگیام هستی، به یاد تو و خاطراتت زندگی میکنم و اگر روزی از من جدا شوی، به فکر تو و سلامتم خواهم بود.)