غزل شمارهٔ ۴۲۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک شاعر است. او بیان می‌کند که به خاطر عشق و امیدی که دارد، نمی‌تواند به ملامت دیگران اهمیت دهد. افکارش به جایی می‌رسد که نگران دیوانه شدنش است و نمی‌تواند نصیحت‌ها را بشنود. او به این فکر می‌کند که زندگی بدون معشوقش بی‌ارزش است. شاعر همچنین از دوستانش می‌خواهد که او را قضاوت نکنند و به یاد می‌آورد که هر آنچه در زندگی‌اش کاشته، برداشت کرده و در نهایت از محبت و بی‌وفایی یارش سخن می‌گوید.
من از این جا به ملامت نرومکه من این جا به امیدی گروم
هوش مصنوعی: من از اینجا به خاطر انتقادی که ممکن است بشنوم نمیروم، زیرا در اینجا به امیدی پایبند هستم.
گر به عقلم سخنی می‌گویندبیم آن است که دیوانه شوم
هوش مصنوعی: اگر به فکر خودم گوش دهم، نگرانم که از عقل و هوشم خارج شوم.
گوش دل رفته به آواز سماعنتوانم که نصیحت شنوم
هوش مصنوعی: دل من آنقدر مشغول لذت شنیدن موسیقی و رقص است که نمیتوانم به نصیحت‌ها گوش دهم.
همه گو باد ببر خرمن عمردو جهان بی تو نیرزد دو جوم
تصحیح AI: بگذار باد همهٔ حاصل عمرم را ببرد که دو جهان بدون تو، دو جو ارزش ندارد. (AI: همه میگویند که باد، خرمن عمر دو جهان بدون تو ارزشی ندارد.)
دوستان عیب و ملامت مکنیدکآن چه خود کاشته باشم، دِروم
تصحیح AI: دوستان مرا ملامت نکنید، زیرا آنچه از من میبینید، نتیجهی کارهایی است که خود انجام دادهام. (AI: دوستان را ملامت نکنید، زیرا آنچه از من میبینید، نتیجهی کارهایی است که خود انجام دادهام.)
من بیچارهٔ گردن به کمندچه کنم گر به رکابش نروم؟
هوش مصنوعی: من چه کار میتوانم بکنم که گرفتار او شدهام؟ اگر به دوستیاش نروم، باز هم راهی به فرار از این وضعیت ندارم.
سعدیا گفت «به خوابم بینی»بی‌وفا یارم اگر می‌غنوم
ای سعدی، معشوق گفت: مرا به خواب ببینی؛ (پاسخ سعدی:) یار بی‌وفایی هستم اگر خوابم بَرد.