غزل شمارهٔ ۴۴۵
هوش مصنوعی: این متن شعری است از سعدی که به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که زیبایی و شیرینی معشوق به حدی است که فراتر از توصیف کلمات است و درک آن برایش دشوار است. او به دقت ویژگی‌های زیبا و لطیف او را توصیف می‌کند و به مقایسه‌هایی از قبیل قیامت و قمر اشاره می‌کند. همچنین به احساسات عاشقانه‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هر نوع خطا یا عیب در حضور او به زیبایی تبدیل می‌شود. در نهایت، سعدی ابراز می‌کند که عشق او به معشوق عمیق‌تر از احساسات شخصی اوست و تمام زیبایی‌ها به وجود او معنا می‌بخشد.
در وصف نیاید که چه شیرین‌دهن است آناین است که دور از لب و دندان من است آن
هوش مصنوعی: این جمله بیان می‌کند که شیرینی و زیبایی چیزی یا کسی به قدری زیاد است که حتی نمیتوان به طور کامل آن را وصف کرد. این زیبایی به دلیل فاصلهای که از من دارند، بهتر و با ارزشتر به نظر میرسد.
عارض نتوان گفت که دور قمر است اینبالا نتوان خواند که سرو چمن است آن
هوش مصنوعی: نتوان گفت که اینجا دور قمر است و نمیتوان خواند که درخت سرو، سبز و زیباست.
در سرو رسیده‌ست ولیکن به حقیقتاز سرو گذشته‌ست که سیمین‌بدن است آن
هوش مصنوعی: درخت سرو به ما رسیده، اما در واقع از آن هم فراتر رفته است، چون بدن او از نقره تشکیل شده است.
هرگز نبود جسم بدین حسن و لطافتگویی همه روح است که در پیرهن است آن
هوش مصنوعی: هیچگاه جسمی به این زیبایی و نرمی وجود نداشته است، انگار تمام روح در این لباس نهفته است.
خال است بر آن صفحه سیمین بناگوشیا نقطه‌ای از غالیه بر یاسمن است آن
هوش مصنوعی: بر روی صفحهای نقرهای، یک خال وجود دارد یا مانند نقطه‌ای از عطر بر روی گل یاسمن جلوهگری می‌کند.
فی‌الجمله قیامت تویی امروز در آفاقدر چشم تو پیداست که باب فتن است آن
هوش مصنوعی: به طور خلاصه، تو امروز در سراسر جهان نماد قیامت هستی و در نگاه تو، نشانههای فتنهها به وضوح دیده می‌شود.
گفتم که دل از چنبر زلفت برهانمترسم نرهانم که شکن بر شکن است آن
هوش مصنوعی: گفتم که از بند زلف تو رها شوم، اما میترسم که نتوانم، چون هر بار جدا شدن از تو تنها به درد و شکنجه بیشتر میانجامد.
هر کس که به جان آرزوی وصل تو دارددشوار برآید که محقر ثمن است آن
تصحیح AI: هر کسی که آرزوی رسیدن به تو (در ازای جانش) را در دل دارد، باید بداند که این خواسته بسیار سخت و دشوار است؛ زیرا به نظر میرسد که ارزش و بهای آن (جان) ناچیز است.
مردی که ز شمشیر جفا روی بتابددر کوی وفا مرد مخوانش که زن است آن
هوش مصنوعی: مردی که از طعنه و ظلم دیگران فرار می‌کند و به دنبال صداقت و وفا نیست، شایستهی لقب مردانگی نیست.
گر خسته‌دلی نعره زند بر سر کوییعیبش نتوان گفت که بی‌خویشتن است آن
هوش مصنوعی: اگر کسی با دل خسته و غمگین در میانهی خیابان فریاد بزند، نمیتوان او را سرزنش کرد، زیرا او در حالتی است که خود را گم کرده و از خودش بیخبر است.
نزدیک من آن است که هر جرم و خطاییکز صاحب وجه حسن آید حسن است آن
هوش مصنوعی: هر چیزی که از کسی که خوب و زیبایى دارد، به وجود بیاید، آن چیز نیز زیبا و نیکو است.
سعدی سر سودای تو دارد نه سر خویشهر جامه که عیار بپوشد کفن است آن
هوش مصنوعی: سعدی کاملاً مجذوب محبت و یاد توست و به خود توجهی ندارد. هر لباسی که بر تن کند، برای او به مانند کفنی است که نشاندهنده مرگ و جدایی از توست.