غزل شمارهٔ ۴۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه و اندوه صاحب دل اشاره دارد. شاعر به معشوقی می‌نگرد که از او دور است، اما در دل او نشسته و زیبایی‌اش همه جا را فرا گرفته است. او بیان می‌کند که دلش از معشوق پر است و هیچ نفعی از دیگران نمی‌برد، زیرا همه چیزش به آن معشوق وابسته است. شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق کشیده، گلایه می‌کند و می‌پرسد که اگر دلش شکسته است، آیا غم آن را داشته باشد یا نه، چون همیشه صدای دلش را می‌شنود و به آن معشوق فکر می‌کند. در کل، شعر به تضاد میان دوری و نزدیکی، عشق و درد اشاره دارد.
ای که ز دیده غایبی در دل ما نشسته‌ایحسن تو جلوه می‌کند وین همه پرده بسته‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که از دید ما دوری، اما در دل ما حضور داری. زیبایی تو به طور واضح نمایان است، هرچند که پردههای زیادی بین ما وجود دارد.
خاطر عام برده‌ای خون خواص خورده‌ایما همه صید کرده‌ای خود ز کمند جسته‌ای
هوش مصنوعی: تو در دل مردم عادی نفوذ کرده‌ای و از افراد خاص بهرهوری زیادی برده‌ای. حالا همه ما را در دام انداختهای، اما خودت از این دام رها شدهای.
از دگری چه حاصلم تا ز تو مهر بگسلمهم تو که خسته‌ای دلم مرهم ریش خسته‌ای
تصحیح AI: از کسی دیگر چه فایدهای دارم وقتی که عشق تو را رها کنم؟ تو هم که دل من را درد آوردهای، مرهمی برای زخمهای دلم نیستی («هستی» صحیح است).
گر به جراحت و الم دل بشکستیم چه غممی‌شنوم که دم به دم پیش دل شکسته‌ای
هوش مصنوعی: اگر دل ما بر اثر درد و زخم شکست، چه اهمیتی دارد؟ من هر لحظه صدای دل شکسته‌ای را میشنوم.