غزل شمارهٔ ۶۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساسات و رابطه‌اش با معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر معشوق محبت کند یا نکند، او هیچ‌گاه از او روی برنمی‌گرداند؛ زیرا او برایش ارزشمند است. معشوق را به سروی در چمن تشبیه می‌کند که در تصور او همیشه راست و قائم است. شاعر به شور و شوق معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و جذابیت او سبب حیرت جهانیان شده است. او تأکید دارد که زیبایی معشوق به قدری است که در آینه خود را نمی‌بیند و فقط در فکر خود است. در نهایت، شاعر به زیبایی کلام و اشعار سعدی اشاره می‌کند و می‌گوید که اسم معشوقش در زبان او همیشه جاری است، در حالی که نام خود او نیز به خاطر زیبایی سخنانش بر سر زبان‌ها افتاده است.
اگر تو میلِ محبّت کنی و گر نکنیمن از تو روی نپیچم که مُستحبِّ منی
هوش مصنوعی: اگر بخواهی محبت کنی یا نخواهی، من از تو دور نخواهم شد چون برای من بهترین گزینهای.
چو سروِ در چمنی، راست در تصوّرِ منچه جای سرو؟ که مانندِ روح در بدنی
هوش مصنوعی: مانند سروی که در باغی راست و مستقیم است، در ذهن من نمیگنجد که چه جایی برای سروی وجود دارد، زیرا او به مانند روحی درون بدنی است.
به صیدِ عالمیانَت، کمند، حاجت نیستهمین بس است که بُرقَع ز روی برفکنی
هوش مصنوعی: نیازی به به دام انداختن و شکار کردن نیست، همین که چادر از روی چهرهات کنار بزنید کافی است.
بَیاضِ ساعدِ سیمین مپوش در صفِ جنگکه بی‌تَکَلُّفِ شمشیر، لشکری بزنی
هوش مصنوعی: دستهای سفید و زیبا را در میدان جنگ نپوشان، زیرا با سادگی میتوانی مانند یک جنگجو شمشیر بزنی.
مبارزانِ جهان قلبِ دشمنان شکنندتو را چه شد که همه قلبِ دوستان شکنی؟
هوش مصنوعی: مبارزان سرزمینها دشمنان را میشکنند، اما تو چه اتفاقی برایت افتاده که دل دوستانت را میشکنی؟
عجب در آن نَه که آفاق در تو حیرانندتو هم در آینه حیرانِ حُسنِ خویشتنی
هوش مصنوعی: عجب نیست که دنیا و اطراف تو در شگفتی هستند، خود تو هم در آینه به زیبایی خود شگفتزدهای.
تو را که در نظر آمد جمالِ طلعتِ خویشحقیقت است که دیگر نظر به ما نکنی
هوش مصنوعی: وقتی زیبایی چهرهات را در نظر میآورم، متوجه میشوم که حقیقتی وجود دارد که دیگر به ما نگاه نمیکنی.
کسی در آینه شخصی بدین صفت بیندکُنَد هرآینه جور و جفا و کِبر و مَنی
تصحیح AI: اگر کسی در آینه نگاهی به خود بیندازد و این حد صفت زیبایی را مشاهده می‌کند؛ ناگزیر دچار ظلم، بیاحترامی، خودبزرگبینی و منیت میشود. (AI: اگر کسی در آینه نگاهی به خود بیندازد، در واقع عیبها و ناهنجاریهای خود را مشاهده می‌کند؛ مانند ظلم، بیاحترامی، خودبزرگبینی و منیت.)
در آن دهن که تو داری سخن نمی‌گنجدمن آدمی نشنیدم بدین شکردهنی
هوش مصنوعی: در دهان تو کلام و سخن نمیگنجد، من هیچ انسانی را ندیدهام که اینقدر شیرین و دلنشین سخن بگوید.
شنیده‌ای که مقالاتِ سعدی از شیرازهمی بَرند به عالم، چو نافهٔ خُتَنی؟
هوش مصنوعی: شنیده‌ای که آثار سعدی از شهر شیراز به دیگر نقاط دنیا فرستاده میشود، مانند بویی که از گلی تازه به مشام میرسد.
مگر که نامِ خوشت بر دهان من بگذشتبرفت نامِ من اندر جهان به خوش‌سخنی
تصحیح AI: آیا جز این بود که نام نیکویت بر زبان من جاری شد؟ و نام من در جهان به خوش‌سخنی شهره شد. (AI: آیا جز این بود که نام نیکویت بر زبان من جاری شد؟ در حالی که به زیبایی سخن میگفتم، نام من در جهان فراموش شد.)