شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی آرزو و دردی عمیق از نبودن معشوق است. شاعر به تصویرگری از شمع و پروانه می‌پردازد که نماد عشق و وابستگی است. او از بی‌سرانجامی و empty بودن مکان زندگی‌اش سخن می‌گوید و به حسرت و تنهایی خود اشاره می‌کند. همچنین، بر این نکته تأکید می‌کند که عشق حقیقی را نمی‌توان از دیگران آموخت و دردهای درونی خود را نمی‌شود با دیگران در میان گذاشت. این شعر حس عمیقی از ناامیدی، عشق و راز را منتقل می‌کند.
کو سرانجامی که شب روشن کنم کاشانه راآورم شمع و بدست آرم دل پروانه را
هوش مصنوعی: آیا روزی میرسد که شب را روشن کنم و با خودم شمعی بیاورم تا دل عاشق را به سرانجام برسانم؟
بی لبت در پای گلبن بس که خالی مانده‌استمی‌کند بلبل خیال آشیان پیمانه را
هوش مصنوعی: بدون لبهای تو، در گلستان لحظهای بس خالی و ویران است، که بلبل در خیال خود میسازد آشیانهای از پیمانهای پر از عشق.
کلبه ما بی‌سرانجامان چراغی گو مدارما نرنجانیم از خود خاطر پروانه را
هوش مصنوعی: کلبه ما بیانتهاست، پس چراغی نگذار. ما را ناراحت نکن، چرا که ما بیگناهیم و پروانهها را نیز آزار ندهیم.
گر ز چشمم بوی خون آید گناه دیده نیستبر سر لخت جگر باشد بنا این خانه را
هوش مصنوعی: اگر از چشمانم بوی خون بیاید، تقصیر چشم نیست، بلکه بر سر دل بیپناهی است که این خانه را بنا کرده است.
خامه تکلیف از بیگانه برنگرفته عشقشانه محراب است در زلفت دل دیوانه را
هوش مصنوعی: عشق در دل دیوانهام مانند شانهای است که به محراب وصل شده است و من این احساس را از هیچ کس دیگر نیاموختهام.
درد دل قدسی مگو با مردمان چشم خویشمحرم این راز نتوان کرد هر بیگانه را
هوش مصنوعی: درد و دلهای ناب خود را با مردم نگو، زیرا تنها خودت میتوانی به این راز پی ببری و نمیتوانی آن را با هر بیگانهای در میان بگذاری.