شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر درد و حسرت عشق است. شاعر از حسادت و جدایی از معشوق سخن می‌گوید و احساس می‌کند که عواطفش همچون دودی در آتش عشقش سوخته است. او به غرور خود اشاره می‌کند و می‌گوید که نمی‌تواند فراق معشوق را تحمل کند. همچنین از ناامیدی در عشق و فزونی حسرت در دلش گله می‌کند و به وضعی اشاره دارد که آرزوی محبت غیر از معشوقش را نمی‌کند. در نهایت، شاعر از ناامیدی و احساس اسیری در چنگال سرنوشت تاریکش سخن می‌گوید.
فکند از نظری دیده حسود مراز خویش کرده جدا آتشی چو دود مرا
هوش مصنوعی: نگاه حسود باعث شد که چشمم از خوشی دور بماند و حالا مثل دودی آتشین از درونی تلخ و بیقراری رنج میبرم.
غرور کعبه روانم دلیل بتکده شدوگرنه تاب فراق حرم نبود مرا
هوش مصنوعی: غرور و افتخار کعبه، دلیل و انگیزهای برای رفتن به بتکده شد، و اگر این حس نبود، طاقت دوری از حرم را نداشتم.
روا مدار که گردد مزید خواهش غیرنوازش ستمی کز تو چشم بود مرا
هوش مصنوعی: این شعر به معنای این است که اجازه نده که خواستههای کسی به دلیل بیمهری و سختگیریات افزایش یابد، زیرا این بیتوجهی و ستم از جانب تو به من آسیب خواهد زد.
ز سیر گلشن وصلت چه طرف بربستمبه غیر از این که به دل حسرتی فزود مرا
هوش مصنوعی: از زیباییهای وصال و ملاقات با معشوق چه چیزی نصیب من شد جز این که بر دلام حسرتی بیشتر افزوده شد؟
ز رشک می‌زند امروز نشتر طعنمکسی که دوش به عشق تو می‌ستود مرا
هوش مصنوعی: امروز کسی که دیروز به عشق تو از من تعریف میکرد، به خاطر حسادت به من ضربه می‌زند.
ز شکر عشق نبندم زبان که ایامیز دل به ناخن غم عقده‌ها گشود مرا
هوش مصنوعی: من هرگز از شکر عشق سخن نمیرانم، زیرا روزهایی بوده که با دلخوری و غم، رازهای درونم را آشکار کردهام.
چه حاجت است تامل به قتل همچو منیهمان به است که بسمل کنند زود مرا
هوش مصنوعی: نیازی به فکر کردن دربارهی کشته شدن همچون من نیست، بهتر است که زود مرا به قتل برسانند.
اسیر بخت سیاهم گذشت از آن قدسیکه زنگ از آینه دل توان زدود مرا
هوش مصنوعی: من در چنگال بخت شوم خود هستم و از آن حالت معنوی که میتواند دلتنگیهایم را از دل پاک کند، عبور کردم.