شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساس تنهایی و خاص بودن رابطه‌اش اشاره می‌کند. او می‌گوید که خط عشق او تنها برای خودش است و دیگران این احساس را درک نمی‌کنند. زیبایی گل‌ها و جنگل‌ها به قدری زیاد شده که جایی برای آواز پرندگان نیست. شاعر از لطفی که امروز از معشوقش می‌رسد لذت می‌برد، اما نگران است که چشم‌های حسود آن را ببیند. او دلتنگی و فقدان عطر گل امید را حس می‌کند و به دیگران توصیه می‌کند که اگر عاشق هستند، باید سکوت کنند چون در این گلستان هیچ نغمه‌ای وجود ندارد.
خطش را کس به جز من مبتلا نیستبه این خط چشم هرکس آشنا نیست
هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که هیچکس جز من نمیتواند به خوبی و زیبایی این خط نوشته را درک کند و دیگران نمیتوانند به راحتی با آن ارتباط برقرار کنند. تنها من به عمق و زیباییهای این خط آشنا هستم.
چمن شد از هجوم گل چنان تنگکه مرغان را برای ناله جا نیست
هوش مصنوعی: در اثر حمله گل‌ها، چمن آنقدر تنگ و پر از گل شده که حتی پرندگان جایی برای آواز خواندن و ناله کردن ندارند.
به من خوش می‌رسد لطف تو امروزمگر چشم بداندیش از قفا نیست؟
هوش مصنوعی: امروز از محبت تو خوشحالم، مگر اینکه بدخواهی پشت سرم باشد.
چه شد بوی گل امید یا ربکه رفت از بوستان و با صبا نیست
هوش مصنوعی: ای کاش دوباره بوی خوش گل امید به مشام برسد، چرا که این بوی دلانگیز از باغ رخت بربسته و نسیم هم آن را به ما نمیآورد.
خموشی پیشه کن گر مرد عشقیکه مرغ این گلستان را نوا نیست
هوش مصنوعی: اگر عاشقی هستی، در سکوت بمان، زیرا پرنده این گلستان صدایی ندارد.