شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تنهایی و غم خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که راهی جز عبور از شکن طره معشوق ندارد و در کنج قفس احساس حبس می‌کند. به تشبیه غنچه پژمرده و لاله بی‌رنگ، از حالت روحی‌اش سخن گفته و می‌گوید که از روزی که غم در دلش نشسته، شادابی و زندگی از او دور شده است. او به بوی گل اشاره می‌کند که از داغ دلش ناشی می‌شود و نیازی به کمک دیگران احساس نمی‌کند. شاعر همچنین نگرانی خود را از آمدن کسی دیگر به زندگی‌اش ابراز می‌کند و از این‌که دست از آرزو نکشد، سخن می‌گوید و می‌پرسد اگرچه ثمره‌ای نمی‌بیند، چرا باید دست از امید بردارد.
غیر از شکن طره به جایی گذرم نیستجز کنج قفس راه به جای دگرم نیست
هوش مصنوعی: جز زیبایی موهای تو دل خوشی ندارم و در دنیای دیگر جایی برای رفتن ندارم، تنها در این قفس احساس محبوس بودن میکنم.
چون غنچه پژمرده‌ام و لاله بی‌رنگزان روز که غم در دل و خون در جگرم نیست
هوش مصنوعی: احساس میکنم که مانند غنچهای پژمرده و لالهای بی‌رنگ هستم. این حالت به خاطر زمانی است که غم در درونم و درد در جسمم وجود ندارد.
من بوی گل از داغ دل خویش شنیدمحاجت به مددکاری باد سحرم نیست
هوش مصنوعی: من به خاطر درد دلم بوی گل را احساس کردم و دیگر نیازی به کمک باد سحرگاه ندارم.
بر آتش می بس که نظر دوخته‌ام دوشامروز چو ساغر مژه در چشم ترم نیست
هوش مصنوعی: امروز دیشب تا صبح به آتش خیره شدهام، اما از چشمانم اشکی نمیریزد، مانند ساغری که در چشمم باشد.
ترسم دگری چون تو درآید به خیالمدر پیش تو بر آینه زان رو نظرم نیست
هوش مصنوعی: میترسم کسی شبیه تو به ذهنم بیاید و به همین خاطر در حضور تو، به آیینه نگاه نمیکنم.
کوته نکنم دست دل از شاخ تمناامید خزان هست، چه شد گر ثمرم نیست
هوش مصنوعی: دست امیدم را از خواستهام کوتاه نمیکنم، چون بهار و برکت همیشه وجود ندارد. چه اشکالی دارد اگر اکنون نتیجهای نمیبینم؟