شمارهٔ ۱۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به بیان دشواری‌های عشق و جدایی می‌پردازد. شاعر به استفاده از تمثیل پروانه و شمع، نشان می‌دهد که نمی‌توان به محفل محبوب رسید بدون اینکه خطر سوزش را بپذیریم. او اشاره می‌کند که دل نمی‌تواند به دنبال دل برود و در عین حال از زخم‌ها و جراحات ناشی از عشق و شهادت می‌گوید. همچنین، او تأکید می‌کند که در این مسیر پر از فریاد و جریحه‌های روحی، نمی‌توان به سادگی ادامه داد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که کسانی که در جستجوی کعبه (نماد عشق و حقیقت) هستند، باید به قضا و قدر تن بدهند، زیرا این مسیر به اندیشه‌های غلط منتهی نخواهد شد و شناخت واقعی عشق در این راه دشوار است.
با شمع چو پروانه به محفل نتوان رفتهرجا که رود دل ز پی دل نتوان رفت
هوش مصنوعی: با شمعی که مانند پروانه به دورش میچرخد، نمی‌توان به محفل رفت. هرجا که دل برود، نمی‌توان به دنبال دل رفت.
خون می‌مکد از تیغ شهادت لب زخممتا بر اثر خون پی قاتل نتوان رفت
هوش مصنوعی: جراحی که به من آسیب زده، همچنان زخم من را می‌مکد و تا زمانی که آثار این زخم باقی است، نمی‌توان به دنبال قاتل رفتم.
هر گوشه لبی پر ز فغان است درین راهبر صوت جرس از پی محمل نتوان رفت
هوش مصنوعی: در هر گوشهای از این راه، ناله و فریاد به گوش می‌رسد و در این بین، به خاطر صدای جرس، نمی‌توان از دنبال محمل رفت.
گر کعبه مقصد طلبی تن به قضا دهکاین راه به اندیشه باطل نتوان رفت
هوش مصنوعی: اگر کعبه مقصد و هدف توست، پس باید تسلیم سرنوشت شوی، زیرا این مسیر را نمی‌توان با خیال باطل پیمود.
نقش مژه از صورت پا گر نشناسیدر بادیه عشق به منزل نتوان رفت
هوش مصنوعی: اگر نقش ظرافت و زیبایی دلبر را در چشمانش نشناسی، هرگز نمیتوانی در مسیر عشق، به مقصد دلخواهت برسی.