شمارهٔ ۱۶۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و عواطف عمیق و دردناک است. شاعر احساس می‌کند که عشقش بارها او را پرورش داده و به او زندگی بخشیده، اما گاهی نیز این عشق به قدری سوزاننده و جان‌سوز شده که اشک او جاری می‌سازد. او می‌خواهد دلش را بیان کند، اما می‌داند که بر زبانش تاثیر می‌گذارد و باعث آتش‌سوزی در دلش می‌شود. همچنین، شاعر به سادگی و ضعف خود در برابر عشقش اشاره می‌کند و از دید مردم پنهان می‌ماند. او از مخاطب می‌خواهد که در محفل روشن، غمگین نشود و نشان می‌دهد که عشقش همچون شمعی در حال سوختن است.
مرا عشق تو گاهی پرورد دل، گاه جان سوزدهمان آتش که دارد شمع را روشن، همان سوزد
هوش مصنوعی: عشق تو گاهی به من آرامش می‌دهد و گاهی هم باعث درد و سوزش می‌شود. شعلهای که شمع را میسوزاند، همین شعله هم میتواند دل من را بسوزاند.
ز بس کز دیده اشک گرم ریزم بر سر کویشجبین آفتاب از سجده آن آستان سوزد
هوش مصنوعی: چون به خاطر عشق تو خیلی از چشمانم اشک میریزد، بر سر کوی تو، پیشانیام مانند آفتاب از سجده بر آن مکان میسوزد.
شکافم سینه را تا بر تو حال دل شود روشنوگرنه چون کنم تقریر حال دل، زبان سوزد
هوش مصنوعی: سینهام را میشکافم تا حالت دلت را برایت روشن کنم وگرنه چگونه میتوانم حال دلم را بیان کنم که زبانم به آتش میافتد.
چو فانوس آتش از پیراهنم امداد می‌خواهددلم از سادگی از دیده مردم نهان سوزد
هوش مصنوعی: دل من مانند فانوسی است که شعلهاش از پیراهنم بیرون آمده و در جستجوی کمک است. اما از سادگیام، این شعله در چشم مردم پنهان میسوزد و کسی خبر ندارد.
چو محفل روشن است از آتشت، غمگین مشو قدسیچو شمع امشب گرت تا روز، مغز استخوان سوزد
هوش مصنوعی: وقتی جمعی شاداب از نور آتش توست، ناراحت نباش ای فرشته. تا زمان صبح، در دل تو آتش عشق سوزان خواهد بود.