شمارهٔ ۱۷۵
هوش مصنوعی: این شعر با مضامین درد و ستم و غم فراق سروده شده است. شاعر از رنج و ظلمی که بر جان او رفته سخن می‌گوید و به تاریکی دل و حیرت خود اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که نور و آرامش زندگی‌اش از بین رفته و به مانند شمعی در شبستان، خاموش شده است. همچنین، به سرنوشت خود و غم از دست دادن ایمان و عشق اشاره می‌کند و خود را در حال پژمرده شدن در گلزار زندگی می‌بیند. در نهایت، شاعر اشاره به خونابه‌ای دارد که از چشمانش روان است و به خاطر حرمان‌هایش دوباره دلش دچار درد و رنج شده است.
باز تیر ستمت رخنه‌گر جان که شد؟دست بیداد تو مخصوص گریبان که شد؟
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که کینه و ظلم تو به قلب و جان کسی نفوذ کرده است. آیا نمیدانی که دستان ستمگر تو فقط به گردن چه کسی افتاده است؟
گشته تاریک مرا خانه دل حیرانمکه چراغ دل من شمع شبستان که شد
هوش مصنوعی: خانه دل من تاریک و حیران شده است، زیرا چراغی که باید روشناییام را تأمین کند، همان شمعی است که در شبستان خاموش شده است.
سر ز من تافت سوی غیر، ببین کان سر زلفرهزن دین که بود، آفت ایمان که شد
هوش مصنوعی: سر من به جایی غیر از خودم نرود، چون ببین که آن تار موی فریبندهای که دین را به خطر میاندازد، چه کسی است و چه آسیبی به ایمان میزند.
ما ز گلزار خزان یافته پژمرده‌تریمتا گل نازه ما زیب گلستان که شد
هوش مصنوعی: ما در این فصل سرد و بیروح از شکوفهها، پژمردهتر و ضعیفتر هستیم، در حالی که گل ناز و زیبا همچنان در باغستان سرحال و شکوفاست.
باز از دیده قدسی شده خونابه روانتا دگر ریش دلش تازه ز حرمان که شد
هوش مصنوعی: دوباره از چشمان مقدس او اشک و خون جاری شده است، تا دلش که از ناامیدی زخم خورده دوباره تازه و شاداب شود.