شمارهٔ ۲۰۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساسات عمیق و پیچیده‌ای است که شاعر نسبت به محبوبش دارد. شاعر می‌گوید هرگاه جانش به لب برسد، محبوبش ناگزیر باید به او نزدیک شود. او از زیبایی و درخشش محبوبی صحبت می‌کند که مانند آفتاب از دیوار می‌آید. شاعر اشاره می‌کند که همراهی با محبوبش باعث شده است که خود را از پیوستگی با دیگران جدا کند، به‌گونه‌ای که حتی دو نقطه روی خطی که با پرگار رسم می‌شود، فاصله می‌گیرند.
شاعر همچنین به لطافت روحش اشاره می‌کند که به دلیل جفای محبوب، نازک و حساس شده است، دقیقاً همان‌طور که گل کنار خار ممکن است آسیب ببیند. او نگران است که احساساتش نسبت به محبوب باعث عواقب بدی برای او و دیگران شود. در پایان، شاعر ابراز می‌کند که گاهی غم عشقش آنقدر در دلش می‌ماند که می‌ترسد به حالت دیگری تبدیل شود، مانند میوه‌ای که بر درخت می‌ماند. این شعر به نوعی تجلی عشق، غم، و زحمت‌های ناشی از آن است.
رسد گر بر لبم جان، چون رسی، ناچار برگرددبیا تا آفتابم از سر دیوار برگردد
هوش مصنوعی: اگر جان به لبم برسد، وقتی تو بیایی، مجبور می‌شود برگردد، بیا تا خورشید از بالای دیوار پایین بیفتد.
چنان از خوی او شد برطرف آیین پیوستنکه با هم سربه‌سر ننهاده خط، پرگار برگردد
هوش مصنوعی: به قدری رفتار او باعث تغییر شد که دیگر هیچکس نمیتواند بدون خطکش و دقت، با هم ارتباط برقرار کند و دایرهای به دور هم بکشد.
ز بس طبع جفا نازک شد از همراهی خویتچو گل پهلو زند بر خار، نیش خار برگردد
هوش مصنوعی: به دلیل اینکه تحمل لطافت و نازکی روح من بیشتر از حدی شده که در کنار تو هستم، هرچند مانند گل کنار خاری ایستادهام، اما نیش آن خار به من آسیبی نمیزند و به نوعی به خودشان برمیگردد.
به نوعی روی دل سوی تو آوردم که می‌ترسمسوی دل مردمان دیده را رفتار برگردد
هوش مصنوعی: به شکلی به تو توجه کردم که نگرانم مردم به رفتار من قضاوت کنند.
غمش در خاطر از بس مانده، ترسم خرمی گرددکه بر شاخی چو ماند میوه‌ای بسیار، برگردد
هوش مصنوعی: به خاطر غم او مدت زیادی است که در ذهنم مانده، نگرانم که این غم مانند میوه‌ای بر درختی، زیاد شود و سرانجام تاثیرش منفی باشد.
سخن زان غمزه گویا بر زبان دارد، که قدسی رانفس آید سلامت بر لب و افگار برگردد
هوش مصنوعی: کسی که با ناز و غمزه صحبت می‌کند، دلیلی برای سلامتی و خوشحالی به دیگران میدهد و باعث می‌شود که غم و اندوه از چهرهی او دور شود.