شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات حسرت و عشق عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او یاد معشوق را همانند گلستانی آرامش‌بخش می‌داند و درد عشق را به عنوان منبع لذت می‌بیند. با نگاهی به چهره‌ی محبوب، به تضاد کفر و دین پی می‌برد و احساس می‌کند که از هر نظر در دام عشق او افتاده است. بی‌وجود معشوق، نفس کشیدن برایش دشوار است و اشک‌هایش را مانند الماس می‌بیند. در نهایت، امید او در آغوش معشوق است، اما بخت شومش او را به ناکامی می‌کشاند.
یاد روی تو هم‌آغوش گلستانم کردلذت درد تو آسوده ز درمانم کرد
هوش مصنوعی: یاد تو مرا به یاد گلستان میاندازد و خوشحالی از درد تو باعث شده که از درمان و بهبودی آسوده شوم.
کفر و دین باختم از نیم‌نظر بر رخ دوستدیده رسواشده گبر و مسلمانم کرد
هوش مصنوعی: از نیمنگاهی به چهره محبوبم، ایمان و کفر را باختم و حالا بهگونهای رسوا هستم که هم گبر (بیدین) و هم مسلمان به حساب میآیم.
نفسی بی تو گر از سینه تنگم سر زدبرق الماس شد و سر به گریبانم کرد
هوش مصنوعی: اگر من در زندگیام بدون تو نفس بزنم، احساسی مانند درخشش الماس به وجود میآید و من در اندیشه و غم خود فرو میروم.
چون صبا، سنبل امید در آغوشم بودبخت بد شانه‌کش طره حرمانم کرد
هوش مصنوعی: زمانی که نسیم خوش، گل امید را در آغوش من گرفته بود، اما تقدیر بد، با بیمهری، موهای آشفتهی ناامیدی را بر من ریخت.