شمارهٔ ۲۸۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق است. شاعر با استفاده از تصاویری زیبا به توصیف عشق و وابستگی خود می‌پردازد. او به کینه‌ای که در دل دارد و نحوه تأثیر عشق بر حالت خود اشاره می‌کند. در عین حال، به ظرافت‌های معشوق و اثرات آن بر دل و جان خود می‌پردازد. شاعر در توصیف احساساتش می‌گوید که هرچند از درد فراق رنج می‌برد، اما حالتی از ناز و زیبایی نیز در عشق وجود دارد که او را به خواست و نیاز می‌کشاند. به‌طور کلی، این شعر تنش و زیبایی عشق و فراق را به تصویر می‌کشد.
ای دست تو به کینه ز دوران درازترچشمت ز حادثات جهان فتنه‌سازتر
هوش مصنوعی: ای دست تو که به خاطر کینه و دشمنی، از زمانهای طولانیتر شده است، چشمانت نسبت به حوادث و بلایای جهان، فتنهانگیزتر و خطرناکتر شده است.
چندان که آن صنم گره از زلف باز کرددر وصف خویش کرد زبانم درازتر
هوش مصنوعی: هرچه آن معشوق گره موهایش را باز کرد، من نیز در صحبت درباره او بیشتر و بیشتر سخن از خود گفتم.
شاید که دود از دل گردون برآوردکو ناله‌ای ز ناله من جهان‌گدازتر
هوش مصنوعی: شاید از دل آسمان دودی بلند شود که صدای آن از ناله من، که جهان را به تلاطم میاندازد، بیشتر باشد.
ناز تو می‌کشد به نیازم، وگرنه نیستآزاده‌ای ز من به جهان بی‌نیازتر
هوش مصنوعی: عشقت مرا به خود نیازمند کرده است، در غیر این صورت هیچکس در دنیا از من بی‌نیازتر نیست.
شام فراق اگرچه مرا دیده باز بودصبح وصال بودم ازان دیده بازتر
هوش مصنوعی: هرچند در غروب جدایی، چشمم به دیدار تو روشن بود، اما در سپیدهدم وصال، از آن دیدار هم روشنتر بودم.
چون عشق، خواند گرچه مرا خانه زاد، حسنپرورده است لیک ز خویشم بنازتر
هوش مصنوعی: اگر عشق صدا بزند، هرچند که من در خانه و با محبت بزرگ شدهام، اما به خاطر ذات خودم از دیگران زیباتر هستم.
قدسی به گرد مرکز انصاف گشته‌اماز خال او ندیده دلم، دلنوازتر
هوش مصنوعی: من به دور محور انصاف قرار گرفتهام و از زیباییهای او دلم را ندیدهام، اما همچنان دلم را نوازش می‌کند.