شمارهٔ ۲۸۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به موضوعات بی‌اعتباری و بی‌مفهومی می‌پردازد. او می‌گوید که در جایی که رنج و درد وجود ندارد، مرهم و درمان معنا ندارد. همچنین، در برابر زیبایی و خوشی‌های دنیا، ارزش و اعتبار آنها کم‌رنگ می‌شود. او به این نتیجه می‌رسد که خلق و رفتار مردم زمانی اعتبار دارند که آنها خود به درک عمیق‌تری از احساسات و زندگی رسیده باشند. شاعر به اشک و غم اشاره می‌کند و می‌گوید که در جهانی پر از درد، چشمی که بی‌احساس باشد، هیچ اعتبار و ارزشی ندارد. او بر این نکته تأکید می‌کند که خوشی و غم هر دو موقتی‌اند و در نهایت، زندگی با غم و دل‌تنگی‌های بیشتری گره خورده است.
جایی که داغ نیست، ز مرهم چه اعتباردر پیش آفتاب ز شبنم چه اعتبار
هوش مصنوعی: جایی که درد و مشکلی وجود ندارد، مرهم چه فایدهای دارد و در مقابل نور خورشید، شبنم چه ارزشی دارد؟
چون اعتبار خلق ز بی‌اعتباری استاز اعتبار مردم عالم چه اعتبار
هوش مصنوعی: از آنجا که ارزش افراد به عدم اعتبار آنها بستگی دارد، پس ارزش مردم در جهان چه ارزشی دارد؟
از ساغر تهی چه تمتع برد کسیاز دیده‌ای که نیست در او نم چه اعتبار
هوش مصنوعی: هر کس از جام خالی چه لذتی میبرد، مانند چشمی که در آن هیچ اشکی وجود ندارد، اعتبار و ارزشی ندارد.
چون راه بیش و کم همه بر شارع فناستاز عشرت زیاد و غم کم چه اعتبار
هوش مصنوعی: در این دنیا، همه چیز به سمت زوال و فنا میرود. بنابراین، چه فرقی می‌کند که در زندگی از شادیهای زیاد بهرهمند باشیم یا از اندک غم و غصه رنج ببریم؟ در نهایت، همه چیز بیاعتبار است.
در کشوری که باب بود جنس اشک و آهاز چشم بی‌نم و دل بی‌غم چه اعتبار
هوش مصنوعی: در کشوری که احساسات و اندوه معمولی شدهاند، آیا اشک و آه از چشمهایی که خشک و دلهایی که بیغماند، ارزش و اعتبار دارد؟
نام خرد کسی نبرد در دیار عشقاز روستا، به شهر معظم چه اعتبار
هوش مصنوعی: هیچکس در دنیای عشق، از نام عقل و خردش یاد نمیکند. پس در شهری بزرگ و معتبر، چگونه میتوان به اعتبار چنین نامی تکیه کرد؟
ما را هوای دلخوشی روزگار نیستغمدیده را ز خاطر خرم چه اعتبار
هوش مصنوعی: دل ما دیگر به خوشی‌های روزگار خوش نیست و کسی که غمگین است، از یاد شادابیها چهقدر ارزش دارد؟