شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره اثرات و تأثیرات نفس و روح انسانی است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که نفسی که تأثیر عمیقی بر روح و وجود انسان دارد، نمی‌تواند بی‌صدا بماند و احساسات و رازهای درون را به سختی می‌توان پنهان کرد. او به وصال محبوب به عنوان لطفی از جانب خدا اشاره می‌کند و می‌گوید که پس از سال‌ها انتظار، حالا که محبوب آمده، احساسات عمیق و گلوگیر نفس را تجربه می‌کند. در نهایت، تأکید می‌کند که اگر محبوبی به او نزدیک شود، هیچ تقصیری از جانب نفس وجود نخواهد داشت و این احساسات ناشی از عشق و ارتباط عمیق روحی است.
راست رو نیست بر آماج اثر، تیر نفسچه عجب گر گله‌مندیم ز تاثیر نفس
هوش مصنوعی: اگر در مسیر درست حرکت نکنیم، طبیعی است که تحت تأثیر نفس و خواستههای خود قرار بگیریم و از آن اثر بپذیریم. بنابراین، جای تعجب نیست اگر از این تأثیرات گلهمند باشیم.
راز من چون نشود فاش، که در سینه تنگناله را پا نتوان بست به زنجیر نفس
هوش مصنوعی: زمانی که راز من فاش نشود، در دل تنگم نمیتوانم نالهام را که همچون نفس است، به زنجیر بکشم.
وصل تو لطف الهی‌ست، وگرنه این بختندهد دست، به فکر دل و تدبیر نفس
هوش مصنوعی: پیوست تو به حق، نعمت بزرگی است و اگر این نعمت نبود، هیچ چیز نمیتوانست به آرزوی دل و تدبیر خودمان کمک کند.
بعد عمری که به پرسیدن ما آمده‌ایدست دهشت شده در سینه گلوگیر نفس
هوش مصنوعی: بعد از سال‌ها که به جستجوی ما آمدهای، حالا در دلت ترسی به وجود آمده که نفس را در گلویت حبس کرده است.
قدسی ار یار گذشت از تو و آهی نزدیدهشت این کرد، مپندار ز تقصیر نفس
هوش مصنوعی: اگر محبوب تو از کنار تو گذشت و تو آهی نکشیدی، نترس، زیرا این به تقصیر نفس تو نیست.