شمارهٔ ۲۹۴
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از حس بیگانگی و عدم تعلق به خود و اطرافش سخن می‌گوید. او به نوعی در جستجوی عشق و زیبایی است و در این مسیر، خود را از همه چیز جدا احساس می‌کند. با وجود اینکه در جایی قرار دارد، اما نمی‌تواند از حال و هوای دلخواهش بیرون بیاید. او برای درمان درد عشق، تنها به خود درد عشق تکیه می‌کند و می‌گوید که به این درد عادت کرده است. همچنین در نهایت تأکید می‌کند که در وجود خود هم پادشاه و هم گدای عشق است و نیازی به واسطه ندارد.
بیگانه گشته‌ام ز همه مدعای خویشدر آشنایی بت ناآشنای خویش
هوش مصنوعی: در میان آشنایان و دوستان خود احساس بیگانگی و دوری میکنم، به طوری که دیگر نمیتوانم به ادعاها و شناختهایی که از خود داشتم، تکیه کنم. این حس در برابر معشوقی که با وجود نزدیکی، برایم ناشناخته است، بهطور خاص بیشتر آزاردهنده است.
تا برندارم از سر کوی بتان قدمافتاده‌ام چو سلسله دایم به پای خویش
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق و دلباختگی به معشوقان، هرگز از مسیر عشق و محبت پا برنمیدارم و همچون زنجیری به پای خودم بستهام.
جایی نمانده است که بیخود نرفته‌امبا آنکه برنداشته‌ام پا ز جای خویش
هوش مصنوعی: جایی باقی نمانده که من بهطور بیدلیل نرفته باشم، حتی با اینکه از جایی که هستم تکان نخوردهام.
یک لحظه بر مراد دل خود نبوده‌امبا آنکه سر نتافته‌ام از رضای خویش
هوش مصنوعی: من هرگز لحظهای به خواستهی قلبیام نرسیدم، با این حال از رضایت خودم خارج نشدهام.
درمان درد عشق بجز درد عشق نیستبا درد خو گرفتم و کردم دوای خویش
هوش مصنوعی: تنها راه درمان درد عشق، مواجهه با همان درد است. من با این درد آشنا شدم و آن را به عنوان درمان خود پذیرفتم.
قدسی به پادشاه و گدا نیست حاجتمهم پادشاه خویشتنم، هم گدای خویش
هوش مصنوعی: مرتبۀ انسانی من فراتر از طبقات اجتماعی است؛ نیاز من به کمک و حمایت نه تنها از پادشاه، بلکه از خودم و درون خودم نیز تأمین میشود.