شمارهٔ ۲۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره احساسات عمیق و دردناک عشق و عذاب ناشی از آن است. شاعر از آغشته شدن به خوناب داغ خویش صحبت می‌کند و نشان می‌دهد که به هیچ قیمتی از گل‌های زیبا و لذت‌های باغ خود استقبال نمی‌کند. او به آفتاب و پروانه‌ها یادآوری می‌کند که نباید به راحتی به عشق و محبت دل دهند. بوی گل‌ها و زیبایی چمن او را آزار می‌دهد و در حالتی از احساس تلخی و نارضایتی به سر می‌برد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که زمان شادی و لذت‌های زندگی گذشته و حالا باید با درد و عذاب مواجه شود.
آغشته‌ام چو پنبه ز خوناب داغ خویشمنت ز شاخ گل نپذیرم به باغ خویش
هوش مصنوعی: من به خاطر زخمهای عمیقم همچون پنبهای به خون آغشته شدهام و نخواهم گذاشت که از گل‌های باغ خود هیچ انتظار و خواستهای داشته باشم.
چون آفتاب با همه کس گرمخون مباشپروانه را دلیر مکن بر چراغ خویش
هوش مصنوعی: با دیگران همچون آفتاب مهربان و گرم نباش، زیرا ممکن است پروانه‌ها را به سوی شعلههای خود بکشانی و آنها را جری و دلیر کنی.
بوی گلم دماغ خراشد درین چمندر باغم و چو غنچه بگیرم دماغ خویش
هوش مصنوعی: در این چمن، عطر گلی به مشام می‌رسد که به خاطر آن، حس خوشی را در من ایجاد کرده و هرگاه که غنچهای را در دست میفشارم، این حس را بیشتر احساس میکنم.
ما را چو کرد دستخوش خویش درد عشقخود آستین زنیم به شمع و چراغ خویش
هوش مصنوعی: وقتی ما را درگیر عشق خود کردی، دست به کار میشویم و مانند شمع و چراغ به روشنایی میپردازیم.
ایام گل گذشت و شراب طرب نماندشد وقت آنکه پر کنم از خون ایاغ خویش
هوش مصنوعی: روزهای خوشی و شکوفایی سپری شد و دیگر از شراب شادی خبری نیست. اکنون زمان آن رسیده که دلخوشیها را با عمق احساساتم و درد و رنج خود پر کنم.