شمارهٔ ۳۳۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر در آن به احساس رنج و عذاب ناشی از دوری معشوق اشاره می‌کند و از زنجیری که بر گردن اوست، به عنوان نمادی از محدودیت و غم یاد می‌کند. او از این می‌ترسد که هیچ کس بعد از مرگش یاد او را نکند. همچنین شاعر به زیبایی‌های طبیعت و تشبیه خود به گل و بلبل اشاره می‌کند و از آتش عشق و غیرت خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. در نهایت، او بیان می‌کند که با وجود این درد و رنج‌ها، عشقش به معشوق همچنان زنده و پایدار است.
تا نشمرد آزاد، کسی بعد هلاکمزنجیر به گردن بسپارید به خاکم
هوش مصنوعی: «تا وقتی که آزاد شوم، هیچکس حق ندارد زنجیری به گردنم بیندازد و پس از مرگم، باید مرا با افتخار به خاک بسپارند.»
نگذاشت به خواب عدمم شیون بلبلگل ریخته بودند مگر بر سر خاکم؟
هوش مصنوعی: حالم آنقدر بد بود که خواب و آرامش را از من گرفت. مانند بلبل که برای گلهای ریخته شده مینالد، آیا کسی بر سر مزار من نیز عزاداری نمیکند؟
از کین تو ترسم، نه ز بی‌مهری افلاکگر کینه نجویی تو، ز افلاک چه باکم؟
هوش مصنوعی: از دشمنی تو میترسم، نه از بیمحبتی آسمانها. اگر تو کینهای نداشته باشی، از آسمانها هم نمیترسم.
غلتم چو صبا در چمن کوی تو بر خاکتا بوی تو آید چو گل از خرقه چاکم
هوش مصنوعی: من همچون نسیم در باغ کوی تو میرقصم و بر خاک سر میگذارم تا عطر تو به مشامم برسد، مثل عطر گلی که از وصلهی چاک در لباس بیرون میآید.
تا لعل تو آلوده می گشت، ز غیرتآغشته به خون است رگ و ریشه چو تاکم
هوش مصنوعی: وقتی لعل تو تحت تأثیر قرار میگرفت، رگ و ریشهام به خاطر غیرت، به خون آغشته میشد، مانند یک تاک.
تا جا به چمن ساختم، از گریه بلبلآلوده به خون است چو گل، خرقه چاکم
هوش مصنوعی: وقتی که در گلزار نشستم، صدای بلبل را شنیدم که از ناراحتی و اندوه میخواند و در قلبش غمی عمیق است. همچنین من نیز در دل خود اندوهی دارم و دلم شکسته است.