شمارهٔ ۳۳۵
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر عشق و درد، بیانگر احساس عمیق فداکاری و عشق است. شاعر می‌گوید که اگر محبوبش به او آسیب برساند، او هم جانش را فدای او می‌کند. او به اندازه توان خود دین محبت را ادا کرده و از زیبایی‌های عشق به شدت رنج می‌برد. شاعر از غم و حسرت در دلش می‌گوید و تأکید می‌کند که خوشی را تجربه نکرده و همیشه در غم بوده است. او همچنین به سردرگمی خود در بیگانگی و آشنایی می‌پردازد و در نهایت، از عشق و شوق به حدی تسلیم می‌شود که حتی در عبادتش نیز دچار تردید می‌شود. این شعر به تصویر کشیدن تضادهای عشق و درد در زندگی انسانی می‌پردازد.
تو گر بر من کشیدی تیغ، من هم جان فدا کردمبه قدر وسع خود دین محبت را ادا کردم
هوش مصنوعی: اگر تو بر من آسیب بزنی، من هم با تمام وجودم عشق و محبت را نشان میدهم و جانم را فدای آن میکنم.
نسیم شوق گو ضایع مگردان بوی پیراهنکه من چون شمع از خاکستر خود توتیا کردم
هوش مصنوعی: نسیم عشق، عطر پیراهن را از دست نده؛ زیرا من مانند شمع، از خاکستر خود نوری ایجاد کردهام.
ز گلشن گل نچیدم تا نهادم داغ غم بر دلز می لذت نبردم تا به خون لب آشنا کردم
هوش مصنوعی: من از باغ گل هیچ گلی نچیدم تا بر دل خود نشان غم بگذارم و از شراب لذت نبردم تا لبهایم را با خون آشنا کنم.
نهال بی‌غمی جز میوه حسرت نمی‌آردندیدم روز خوش تا دامن غم را رها کردم
هوش مصنوعی: درختی که بیغم باشد، تنها میتواند میوه حسرت بدهد. من هیچگاه روز خوشی ندیدم تا زمانی که غم را رها کردم.
فریب الفت خود عاجزم دارد، نمی‌دانمکه با بیگانه، باز این آشنایی از کجا کردم
هوش مصنوعی: دوستی و نزدیکیای که با دیگران دارم، من را فریب داده است و نمیدانم با کسانی که برایم بیگانهاند، چگونه این حس آشنایی را پیدا کردهام.
ز چرخ آزرده بودم، رخصت آهی به دل دادمچه سیل شعله‌ای در کار این مشت گیا کردم
هوش مصنوعی: از گردش زمان و سختیهای آن خسته بودم، با دل شکسته اجازهای برای آه کشیدن به خود دادم. چه آتش و هیاهویی در نتیجه این درد و رنجی که بر سر این بوته گل کردم.
ز راه کعبه‌ام مانع هوای دیر شد قدسیز شوق سجده بت، طاعت حق را قضا کردم
هوش مصنوعی: از راه کعبه نمیتوانم به خانه خدا بروم، زیرا دل من به خاطر شوق سجده بر بت، دچار گرفتاری شده است، به همین دلیل نتوانستم اطاعت از حق را انجام دهم.