شمارهٔ ۳۵۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساسات عمیق و تلخی است که شاعر نسبت به عشق و تجربه‌های خود دارد. او از تلخی طعم عشق و درد روحی‌اش سخن می‌گوید و به طرز ناپسند صحبت کردن دیگران اشاره می‌کند. شاعر در این شعر به تصورات و خیالات خود از معشوق اشاره می‌کند و از موانع و دردهایی که به واسطه این عشق بر او تحمیل شده، ابراز نارضایتی می‌کند. در نهایت، او به سردرگمی خود در مورد حقیقت و واقعیت و روابطش با دیگران اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که درک خودش از عشق و زندگی سخت و پیچیده است.
تلخ است زبان در دهن از تلخی کاممزنهار که پرهیز کن از طرز کلامم
هوش مصنوعی: زبانم به خاطر تلخی طعمی که احساس میکنم، تلخ است. پس لطفاً مراقب باش که از نحوه گفتار من دوری کنی.
تا بر سر من سایه مرغی نگذاردخورشید، نظر دوخته بر گوشه بامم
هوش مصنوعی: تا زمانی که خورشید بر سرم نتابد و سایهی مرغی روی من نیفتد، به گوشهی بامم نگاه میکنم.
تاری ز سر زلف توام بیش ندادندچون قطره خوی، در بن مویی‌ست مقامم
هوش مصنوعی: من به قدری به زلف تو وابستهام که مانند رشتهای نازک در کنار موهایت جا دارم و هیچ چیز بیش از این به من داده نشده است.
در دایره چشم بود مرغ خیالتآزاد نگردد دگر این مرغ ز دامم
هوش مصنوعی: در دایره چشمانت، پرنده خیال تو دیگر آزاد نمیشود؛ این پرنده در دام من گرفتار است.
دردا که ز همصحبتی زاهد خودبینشد سنگ ریا رخنه‌گر شیشه و جامم
هوش مصنوعی: افسوس که از همصحبتی با زاهد خودخواه، به درد دچار شدم؛ چرا که او دچار ریا و تظاهر است و به روح و دل من آسیب میزند، مانند سنگی که به شیشه و جام آسیب میزند.
آهسته‌تر این جان به لبم آی، که دارداندیشه پرسش صنم کبک‌خرامم
هوش مصنوعی: به آرامی نزدیک شو، چون این جان من در شرف رفتن است و در ذهنم فقط پرسش زیبایی و جذابیت تو وجود دارد.
با روی تو نظاره خورشید نخواهمای کاش بود آخر صبح، اول شامم
هوش مصنوعی: دوست دارم که زیبایی تو را مثل خورشید تماشا کنم، ای کاش صبح هیچگاه به شب تبدیل نمیشد و همیشه در کنار تو میماند.
آن برهمنم خواند و این شیخ، چو قدسیمن خود خبرم نیست کزین هر دو، کدامم
هوش مصنوعی: او مرا به نام خود میخواند و این عارف هم به من توجه دارد، اما من از خودم خبر ندارم که از میان این دو شخصیت، به کدام تعلق دارم.