شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردناک شاعر می‌پردازد. او از عشق و اشتیاق به معشوق سخن می‌گوید و از دلتنگی و بی‌قراری ناشی از دوری از او شکایت دارد. شاعر به خاطر نبود خبر از یاران و عشق خود، احساس تنهایی و بی‌خبری می‌کند. او در وصف حال خود می‌گوید که قلبش از درد عشق سرشار و مغزش خالی از آرامش است. شاعر همچنین به حضور یک فرشته یا بشر در آستان معشوق اشاره می‌کند و از داغ جنون و بی‌قراری ناشی از عشق گلایه می‌کند. سرانجام، او از شوربختی و درد درونی خود می‌نالد و به عدم توجه به زخم‌های قلبش اشاره می‌کند. این شعر در حقیقت بازتاب‌دهنده عمق احساسات انسانی و تجربه‌های عاشقانه است.
اگر نه صید کسی گشته مرغ نامه‌برمچرا به خدمت یاران نمی‌رسد خبرم؟
هوش مصنوعی: اگر کسی من را شکار نکرده و به دام نینداخته، پس چرا خبرم به دوستانم نمی‌رسد؟
به شوق تا به سر تربتش نمی‌رفتمنمی‌نمود وصیت به عشق اگر پدرم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق و اشتیاقی که به تو داشتم، تا به نزد مزار تو نمیرفتم. اگر پدرم چیزی در مورد عشق به من میگفت، شوق رفتن به آنجا را بیشتر حس میکردم.
گشوده‌ام به هم آغوشی قفس، آغوشگشاده از پی پرواز نیست بال و پرم
هوش مصنوعی: من در قفسی هستم که دروازهاش را به روی آغوشی باز کردهام، اما این آغوش به خاطر پرواز نیست، زیرا من دیگر بال و پر ندارم.
ازین که رفته به گل پای من در آن سر کوچه منت است ز دل، شرمسار چشم ترم
هوش مصنوعی: به خاطر اینکه پای من در گلی رفته و آنجا در کوچهای غمگین شده، دلیلی برای شرمندگی چشمهای بارانیام وجود ندارد.
نیم ز حال شب آگاه، اینقدر دانمکه مغز من شده خالی ز ناله سحرم
هوش مصنوعی: از حال شب باخبرم، اما فقط همین را میدانم که ذهنم از نالههای سحر خالی شده است.
بر آستان توام خانه داد بخت بلنددرین مقام ندانم فرشته یا بشرم
هوش مصنوعی: من در آستان تو قرار دارم و بخت نیکو به من منزل داده است. در این مکان نمیدانم که فرشتهام یا انسان.
نماند یک سر مویم تهی ز داغ جنونهنوز تا سر زلفت چه آورد به سرم
هوش مصنوعی: هیچ بخشی از وجودم از آثار عشق و جنون خالی نمانده است و هنوز نمیدانم که موی بلند تو چه بر سرم خواهد آورد.
خوش آمدی، سر این بی‌تکلفی گردم!که امشب از در یاری درآمدی ز درم
هوش مصنوعی: به تو خوش آمد میگویم، من بار دیگر به سادگی گردنت را محترم میشمارم! چون امشب تو از در خانهام وارد شدی.
به شوربختی خود زار نالم ای ناصحچه احتیاج نمک بر جراحت جگرم
هوش مصنوعی: ای ناصح، من از بدبختیهایم به شدت ناله میزنم. چه نیازی به نمک بر زخم جگرم است؟
قضا تهیه روزی نکرده بود هنوزکه شد ز تیر تو، پبکان وظیفه جگرم
هوش مصنوعی: هنوز مقدر نشده بود که روزیم را تهیه کنم، اما تیر عشق تو به دل من نشسته و جگرم را میسوزاند.
نیم چو مهر پریشان‌نظر، نمی‌دانمچو نور مهر، چرا کوبه‌کو و دربه‌درم؟
هوش مصنوعی: همچون ماهی که در آسمان پراکنده و نگران است، نمیدانم چرا مانند نور خورشید، بیهدف در اینجا و آنجا سرگردانم؟
سرم چو بید مولّه خم از تواضع نیستبه پیش، خجلت بی‌میوگی فکنده سرم
هوش مصنوعی: سرم مثل بید که در باد خم میشود، اما این خمیدگی به خاطر تواضع نیست. من به خاطر نداشتن میوه و ثمری، شرمنده و خجل هستم و سرم را پایین انداختهام.