شمارهٔ ۳۶۷
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و سوز دل خود می‌گوید و به سختی‌هایی که به خاطر عشق و آرزوهای ناتمام متحمل شده، اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که به خاطر حسرت و غم، جانش در آتش عشق سوزانده شده و از بی‌محبتی و غریبی با خوبان رنج می‌برد. در چندین تصویر شاعر به عواطف خود اشاره می‌کند، از افروختن چراغ‌ها در کعبه تا سوختن دل با داغها و حسرت‌ها. نهایتاً، او به ناامیدی و عذاب جان از یاد کردن محبوب خود اشاره می‌کند و می‌گوید که عمرش در آرزوهای بی‌نتیجه سپری شده است.
تا دل بر آتش غم جانانه سوختیماز رشک، جان محرم و بیگانه سوختیم
هوش مصنوعی: ما به خاطر حسادت و غم عمیق، دلمان را به آتش کشیدیم و از این حسادت، جانهای خود را فدای عشق و دوستی کردیم.
ما را نه قرب شمع میسر، نه وصل گلاز اعتبار بلبل و پروانه سوختیم
هوش مصنوعی: ما نه به قرب شمع رسیدیم و نه به وصال گل، به خاطر ارزش بلبل و پروانه در عشق سوختیم.
افروختیم در حرم کعبه صد چراغتا یک چراغ بر در میخانه سوختیم
هوش مصنوعی: در حرم کعبه، صد چراغ روشن کردیم تا فقط یک چراغ در میخانه خاموش شود.
خون جگر ز شیشه کشیدیم و از حسدچون لاله، داغ بر دل پیمانه سوختیم
هوش مصنوعی: درد و رنج زیادی را تحمل کردهایم و به خاطر حسادت، مانند گل لاله که در آتش میسوزد، داغی سنگین بر دل داریم.
آتش زدیم در جگر عاقلان ز رشکزین داغها که بر دل دیوانه سوختیم
هوش مصنوعی: ما به دلیل حسادت، دل عاقلان را به آتش کشیدیم و از این زخمها، دل دیوانه هم به شدت میسوزد.
خوبان نمی‌شوند به ما آشنا و مااز اختلاط مردم بیگانه سوختیم
هوش مصنوعی: افراد خوب و شایسته هرگز به ما نزدیک نمی‌شوند و ما از اختلاط با مردم غریبه و ناآشنا رنج میبریم.
امشب که یاد روی تو مهمان دیده بودتا روز، شمع ماه به کاشانه سوختیم
هوش مصنوعی: امشب که به یاد تو بودم و چشمانم به تصویر تو مناجات میکرد، شمع روشنایی که به یاد ماه بود، در خانه ما سوخت و خاموش شد.
کردی به غیر گرمی و شد کار ما ز دستما هم به آتش دگری خانه سوختیم
هوش مصنوعی: تو به غیر از احساس گرم محبت چیزی نکردی و کارهای ما از دست رفت؛ ما هم به خاطر عشق دیگری، خانهامان را به آتش کشیدیم.
قدسی ز حرف عشق نبستیم لب دمیعمری دماغ بهر یک افسانه سوختیم
هوش مصنوعی: ما در مورد عشق هیچ وقت سخن نگفتیم و فقط به خاطر یک داستان خیالی، لحظهای زندگیمان را فرسودیم.