شمارهٔ ۳۸۱
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق غم و اندوه گو شاعر است. او با اشک شب و روز خود را آرام می‌کند و در این حالت، غم را چون ابرهای باران‌زا تجربه می‌کند. شاعر از زیبایی و عشق به معشوق خود سخن می‌گوید، ولی در عین حال، او به جای شادی و لذت، با درد و حسرت زندگی می‌کند. همچنین، او به این نکته اشاره دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند به او کمک کند و او ناگزیر باید با مشکلات و ستم‌های عشقش کنار بیاید. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده عمق احساسات و درگیری‌های عاطفی شاعر است.
در غمت با گریه شام و سحر خو کرده‌امروز و شب چون ابر با مژگان تر خو کرده‌ام
هوش مصنوعی: در غم تو، با اشکریزی در صبح و شب مانوس شدهام و روز و شب مانند ابر، چشمانم همیشه تر و پر از اشک است.
گل نمی‌خواهم، پر است از پاره دل دامنممی نمی‌نوشم، به خوناب جگر خو کرده‌ام
هوش مصنوعی: من نیازی به گل ندارم، دامنم پر از دلتنگی و غم است. همچنین دیگر شراب نمی‌نوشم، چون به تلخی و درد درونم عادت کرده‌ام.
روز و شب دارم هوای لعل آن شیرین پسرطوطی‌ام، نبود عجب گر با شکر خو کرده‌ام
هوش مصنوعی: من هر روز و شب به یاد آن پسر شیرینزبان و زیبا هستم که مثل لعل میدرخشد. طبیعی است که با این عشق و محبت، به شیرینی و خوشیها عادت کرده‌ام.
کس نیارد بر سر من آن ستم‌اندیش راهمچو قدسی با دعای بی‌اثر خو کرده‌ام
هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند بر من ظلم کند؛ من مانند فردی هستم که به دعاهای بیفایده عادت کرده‌ام.