شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره زخم‌هایی است که عشق و جفا بر دل انسان می‌زند. شاعر به زیبایی نشان می‌دهد که زخم‌های عاطفی گاهی به اندازه زخم‌های جسمی دردناک هستند و حتی می‌توانند زیبا باشند. او به تصویری paradoxical از عشق اشاره می‌کند که هم درد و رنج دارد و هم لذت و زیبایی. همچنین، اشاره به ناتوانی در درمان این زخم‌ها دارد و می‌گوید که امتحان عشق دردی را تسکین نمی‌دهد. در نهایت، شاعر به عمق زخم‌های روحی و نشان‌دار بودن آن‌ها در درون دل اشاره می‌کند، حتی اگر از بیرون قابل مشاهده نباشند.
تا آفرین شست تو گوید زبان زخمپیکان زبان خویش کند در دهان زخم
هوش مصنوعی: تا زمانی که تو به کسی توهین میکنی و او نمیتواند جواب بدهد، زبان زخم تو مانند پیکان به سمت او پرتاب میشود و او مانند زخمخوردهای تنها میتواند تحمل کند.
یک دم بمان چو زخم زدی، تا که بشنویتحسین تیغ خود ز لب خون‌فشان زخم
هوش مصنوعی: لحظهای صبر کن تا وقتی زخم زدی، صدای تحسین تیغ خود را از زبان خون جاری از زخم بشنوی.
جنس جفا کسی نستاند به نیم جوجایی که تیغ یار گشاید دکان زخم
هوش مصنوعی: در جایی که عشق و جدایی خود را نشان می‌دهد، هیچ کس نمیتواند اندکی از درد و رنج را تحمل کند. زمانی که معشوق با تندی و قساوت خود به دل آسیب می‌زند، دیگر جایی برای عذاب و زخم‌های کمتر باقی نمیماند.
بس گرم شکر گفتن بازوی قاتل استترسم که تیغ، آب شود در دهان زخم
هوش مصنوعی: شکر گفتن گرم و دلنشین است، اما میترسم که زخم‌ها به خاطر آن، به جای درمان، بیحرکت بمانند و درد بیشتری به وجود بیاورند.
دل را پر از ذخیره لذت کند کنارغلتد چو نیم بسمل تو در میان زخم
هوش مصنوعی: دل را از لذت پر می‌کند و مثل کسی که در حال غلتیدن است، تو به آرامی در میان زخم‌ها میچرخانی.
زخم خدنگ عشق چو درمان‌پذیر نیستبیهوده، ای مسیح مکن امتحان زخم
هوش مصنوعی: زخم عشق مانند زخمی است که درمان نمیشود، بنابراین ای مسیح، بیهوده آن را امتحان نکن.
قدسی دلم شکاف شکاف است در درونبر سینه گرچه نیست ز بیرون نشان زخم
هوش مصنوعی: دل من مانند یک راز درون خود زخم‌های زیادی دارد، هرچند که از بیرون هیچ نشانهای از این زخم‌ها دیده نمیشود.