شمارهٔ ۴۰۵
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و وفاداری است. شاعر بیان می‌کند که اگر عشق نباشد، پیمانش نیز بی‌اعتبار است و خود را کافر می‌داند. او به سفر در دیار محبت اشاره می‌کند و اینکه در هر جایی به عشق معشوقش آماده بوده است. عشق برای او مانند نازل شدن وحی از آسمان است و او در پی رضایت معشوقش زندگی می‌کند. شاعر همچنین احساس تنهایی و اندوهی عمیق را به تصویر می‌کشد، به طوری که نمی‌تواند مانند گل بخندد و در عجب است که چرا در زندگی‌اش، خاری از عشق نمی‌روید. به‌طور کلی، این شعر به عمق احساسات شاعر و وابستگی عاطفی‌اش به معشوقش می‌پردازد.
اگر به عشق نباشد درست، پیمانمبه عهد زلف تو کافر نیم، مسلمانم
هوش مصنوعی: اگر عشق به درستی وجود نداشته باشد، من به پیمان و وعدهای که با موهایت دارم، نه کافر هستم و نه مسلمان.
من و دیار محبت، که هرکجا رفتمبه دولت غمت آماده بود سامانم
هوش مصنوعی: من و سرزمین عشق، هرجا که رفتم، غم تو همواره به استقبال من آمده و برایم فراهم بوده است.
برای من شده نازل ز عرش، مصحف عشقحدیث مهر و وفا آیتی‌ست در شانم
هوش مصنوعی: برای من، از جایگاهی بلند و عالی، کتاب عشق و داستانهای محبت و وفا نازل شده است که خود نشانهای از مقام من میباشد.
به این که چشم تری بوده پیش ازین آنجاهمیشه در نظر آید خیال کنعانم
هوش مصنوعی: به این که چشمانم همیشه یادآور سرزمینی است که پیش از این در آنجا بودهام، فکر کن.
به جان دوست که جز بر رضای دوست مراقدم نرفته، وگر رفته هم پشیمانم
هوش مصنوعی: من به جان دوستم سوگند میخورم که قدمی جز رضایت او برنداشتهام و اگر هم قدمی برداشتهام، اکنون از آن پشیمانم.
چو گل به روی خسان تا نبایدم خندیدچو غنچه معتکف خلوت گریبانم
هوش مصنوعی: مانند گلی که زیباییاش را فقط برای خوبان نشان میدهد، نباید به بیارزشیها لبخند زدم. من همچون گلبرگهای بستهای هستم که در خلوت خود، به سر و سامان درونم پرداختهام.
ز سرگرانی بختم ز بس ملال رسیدبود ز سایه دستار، دل هراسانم
هوش مصنوعی: از روی بیحوصلگی و ناامیدی، به خاطر ناراحتیهای زیاد، تحت تاثیر مشکلاتی هستم که مثل سایهای سنگین، دل مرا دچار ترس و اضطراب کرده است.
ز خاک عشق، گیاهی نمی‌دمد ناقصتمام داغ بود، لاله بیابانم
هوش مصنوعی: عشق مانند خاکی است که اگر ناقص و ناتمام باشد، نمی‌تواند گیاهی برویاند. من هم مانند لالهای هستم که در بیابان و در داغ و گرما قرار دارم.