شمارهٔ ۴۱۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی تلاش عاشقانه و دشواری‌های عشق است. شاعر از غم و اضطراب ناشی از عشق صحبت می‌کند و به دوستی و وصال اشاره دارد. او به زیبایی‌های چشم محبوب اشاره می‌کند که مانند خواب می‌ماند. همچنین به این نکته می‌پردازد که دل عاشق، مانند کودکی که از آفتاب می‌دزدد، خود را به وصال محبوب امیدوار می‌کند. در پایان، شاعر از زیبایی گل‌ها و ضرورت آشکار شدن آن‌ها صحبت می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که نباید در نقاب پنهان بمانند.
توان غم تو ز جان خراب دزدیدناگر ز شعله توان اضطراب دزدیدن
هوش مصنوعی: اگرچه جانم به خاطر غمت در حال نابودی است، اما اگر بخواهم، میتوانم اضطراب ناشی از شعلههای آتش را نیز از تو بدزدم.
حباب‌وار برآور ز آب دیده سریچو دیده چند توان سر در آب دزدیدن؟
هوش مصنوعی: چشمانتظار باش که مانند حباب از آب چشم، سر بالا بیاوری. اما چقدر میتوانی سر خود را در آب پنهان کنی؟
خیال هندوی چشم تو در نمی‌آیدبه چشم خلق، مگر بهر خواب دیدن
هوش مصنوعی: تصویر زیبای چشمان تو به هیچکس دیگری نمیتواند نشان داده شود، مگر در خواب و رویا.
ز موج گریه‌ام افتد به گردن خورشیدز روی آب، شکم چون حباب دزدیدن
هوش مصنوعی: از شدت گریه‌ام، اشکهایم به گردن خورشید میافتد و از روی آب، مانند حباب به سرقت میرود.
دلی که وصل تو جوید به حیله، آن یابدکه طفل مکتبی از آفتاب دزدیدن
هوش مصنوعی: دلهایی که به دنبال وصل تو هستند و برای رسیدن به این هدف از چارهجویی استفاده میکنند، به مانند کودکانی هستند که میکوشند نور خورشید را بدزدند.
چو گل ز پرده برون‌آ، که بشکفد گلشنچو غنچه، روی چرا در نقاب دزدیدن
هوش مصنوعی: مثل گل که از پرده بیرون میآید، تا باغ را پر از شکوفه کند، چرا روی خود را در پوشش پنهان میکنی؟