شمارهٔ ۴۱۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود سخن می‌گوید. او آرزو می‌کند نامش در کوه‌ها و دشت‌ها پخش شود و به یاد محبوبش، لاله‌ای باشد که نشان داغ او بر دلش است. زبانش به خاطر عشقش به محبوبش به گونه‌ای شده که همچون سیاه‌قلم ریشه دار است. او در غم و دردی عمیق به سر می‌برد و حس می‌کند بدون همراهی محبوبش، مانند شمعی سوخته بی‌چربی است. شاعر از حسادت‌ها و نگاه‌های بد نسبت به عشقش شکایت دارد و می‌گوید که هیچ کس نباید به دلش شک کند. در پایان، اشاره می‌کند که اگر بخواهد محبتش را ابراز کند، همانند شمعی خواهد سوخت. این شعر از عمق احساسات و عواطف انسانی و مسأله عشق و دلتنگی حکایت دارد.
در کوه و دشت، پهن شود تا نشان منای لاله کاش داغ تو بودی ازان من
هوش مصنوعی: در کوه و دشت هر جا که بروی، یاد من را منتشر کن. ای لاله، ای کاش نشان تو بر دل من بود.
از بس که حرف تیغ بتان شد زبانزدمشد ریشه ریشه چون قلم مو، زبان من
هوش مصنوعی: به خاطر زخمهایی که از محبوبان خوردهام، زبانم همچون قلم مویی شده که ریشهاش در زمین است.
گر پهلویم چو شمع نمی‌داشت، چربییکی سوختی به علت، مغز استخوان من؟
هوش مصنوعی: اگر پهلویم مانند شمع نمیسوزد، پس چگونه ممکن است چربی من به دلیل خاصی بسوزد و مغز استخوانم نیز تحت تاثیر قرار گیرد؟
در غیرتم که سایه چرا با تو همره استدنبال کس مباد دل بدگمان من
هوش مصنوعی: در غیرتم اینگونه است که چرا سایه تو همیشه با من است. دل من اجازه نمیدهد که به هیچکس دیگری فکر کنم.
چشم حسود، بر دل چاکم خورد هنوزرشکی که بر قفس نخورد آشیان من
هوش مصنوعی: چشمان حسود هنوز هم بر قلب من آسیب میزنند، رشک و حسادت آنها به قدری است که حتی بر لانه من هم تأثیر نمیگذارد.
بالیده‌ام ز شوق، که مویی نمی‌زندموی میان او ز تن ناتوان من
هوش مصنوعی: از خوشحالی بالیده‌ام، چرا که موی او حتی به موی سر من نیز نمیرسد و من احساس ناتوانی میکنم.
هر ناله کز برای تو باشد توان شناختیا رب مباد گوش کسی بر فغان من
هوش مصنوعی: هر نالهای که به خاطر تو باشد، به راحتی قابل تشخیص است؛ خدایا، مبادا که کسی صحبتهای من را بشنود و به درد من پی ببرد.
سررشته محبت اگر آیدم به دستسوزد چو شمع بر سر آن رشته، جان من
هوش مصنوعی: اگر عاشقانهای را در دست بگیرم، مانند شمعی که میسوزد بر سر رشته عشق، روح من نیز دچار سوختگی میشود.