شمارهٔ ۴۲۸
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و غم دل سخن می‌گوید. او از احساس ناامیدی و ترس از کینهٔ دیگران می‌نویسد و همچنین به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. دلش به خاطر عشق و محبتی که در حاشیهٔ زندگی‌اش وجود دارد، آشفته شده و به تصویرهایی از طبیعت و زیبایی‌ها می‌پردازد. او از حالاتی چون بی‌حالی و افراط عشق یاد می‌کند و این احساسات را با تصاویری همچون آفتاب، بنفشه و پروانه توصیف می‌کند، تا نشان دهد چگونه عشق او را درگیر کرده است.
در سینه دل غمین فتادهخود گو چه کنم، چنین فتاده
هوش مصنوعی: در دل من غمی نشسته است و نمیدانم چه باید بکنم که اینگونه دچار آن شدهام.
از کینه خلق، در هراسمزان چین که بر آستین فتاده
هوش مصنوعی: به خاطر کینهای که مردم دارند، من در ترس هستم از آن چین و چروکی که بر آستینم افتاده است.
جز عشق بتان که گیردش دست؟زاهد که به ننگ دین فتاده
هوش مصنوعی: آیا کسی میتواند به غیر از عشق معشوقان چیزی را در دست گیرد؟ زاهدی که در عذاب و ننگ دین گرفتار شده است.
بر گرد لبت بنفشه شد سبز؟یا مور در انگبین فتاده
هوش مصنوعی: بر گرد لبت، گل بنفشه سبز شده است، یا اینکه مورچهای در عسل آرام گرفته است؟
در کوی تو آفتاب از شوقغش کرده و بر زمین فتاده
هوش مصنوعی: در راه تو، خورشید از عشق دچار ضعف شده و بر خاک افتاده است.
از دولت عشق، سینه منچون کوی تو دلنشین فتاده
هوش مصنوعی: به لطف عشق، سینهام به شدت درگیر و غرق در زیباییهای تو شده است.
پروانه طبیعت است قدسیتا بر دل آتشین فتاده
هوش مصنوعی: پروانه موجودی است که به زیبایی طبیعت تعلق دارد و به سمت آتشی در دل عاشقانهاش میرود.