شمارهٔ ۴۳۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با ابراز شادی و شگفتی از رسوایی خود، به توصیف عشق و دلبستگی می‌پردازد. او اظهار می‌کند که با وجود مشکلات، دلش نسبت به محبوبش قوی و پر از احساس است. شاعر به تأثیر عشق بر دل و روح خود اشاره می‌کند و از چالش‌های جدایی و غم ناشی از آن سخن می‌گوید. او به نوعی در پی یافتن تسلی و کمک در این شرایط سخت است و از سرنوشت دیگران نیز نگران است. در نهایت، او با زبانی تند به خود و دیگران گوشزد می‌کند که در این عشق و درد، همگی رسوا شده‌اند.
شاد باش ای دل که خود را خوب رسوا کرده‌ایچون نکونامی بلایی را ز سر وا کرده‌ای
هوش مصنوعی: ای دل، شاد باش که توانستهای خود را به خوبی نمایان کنی و از شر بدیها رهایی یافتهای.
هرکه را بینم کشش سوی تو دارد خاطرشآفتابی، در دل هر ذره‌ای جا کرده‌ای
هوش مصنوعی: هرکس که میبینم دلش به سمت تو میکشد، مانند آفتابی در خاطرش میدرخشد. تو در عمق وجود هر ذره‌ای جا داری.
شکر احسان تو چون آرم به جا ای غم، که توخون دل عمری برای من مهیا کرده‌ای
هوش مصنوعی: ای غم، چگونه میتوانم از محبت و لطف تو تشکر کنم، در حالی که تو تمام عمرم را با درد و خون دل پر کرده‌ای؟
دست در دامان هجر یار داری ای اجلخوش مددکاری برای خویش پیدا کرده‌ای
هوش مصنوعی: ای اجل! تو با انجام کارهای نیک، در آغوش دوری از یارت قرار داری و به نوعی برای خودت راهی پیدا کرده‌ای.
وای بر آیندگان روزگار ای آسمانگر کنی با دیگران هم نچه با ما کرده‌ای
هوش مصنوعی: آه ای آسمان، چه بر سر ما آوردی، اگر روزی به دیگران نیز چنین کنی، وای به حال آیندگان!
در غمش لاف صبوری می‌زنی ای دل، برودیده‌ام خود را و ما را هر دو رسوا کرده‌ای
هوش مصنوعی: ای دل، در غم او از صبوری حرف می‌زنی، اما برو و ببین که چشمانم چگونه ما را هر دو رسوا کردهاند.