شمارهٔ ۴۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عاشقانه و درد جدایی می‌پردازد. شاعر از کسی که روزی محبوب او بود، یاد می‌کند و حس می‌کند که او حالا از قتل عشقش پشیمان شده است. او خود را طلبکار می‌داند و به درون خود و روحش اشاره می‌کند که در سینه‌اش پنهان است. در ادامه به حس سردرگمی و ناامیدی خود از عشق اشاره می‌کند و از دردهای عاطفی که بر دوش دارد، سخن می‌گوید. در انتها، شاعر تأکید می‌کند که عشق حقیقی و قدسی ارزشمند است و نباید از آن بی‌نصیب ماند، چرا که زندگی به دوستی با عشق و دین و ایمان متصل است.
کشته‌ای اول به نازم، باز خندان گشته‌ایمی‌توان دانست کز قتلم پشیمان گشته‌ای
هوش مصنوعی: اولین بار که کشته شدم به خاطر عشق، حالا که دوباره خندان شدهای، میشود فهمید که از قتلی که بر من کردی پشیمان شدهای.
من طلبکار توام با چشم در دیر و حرمتو مرا در سینه همچون روح پنهان گشته‌ای
هوش مصنوعی: من از تو چیزی میخواهم و در حالی که به معبد و بارگاه تو مینگرم، تو در دل من پنهان شدهای همچون روحی که همیشه در کنارم است.
بعد ایامب که پیشش یافتی راه سخنعرض حال خویش کن ای دل، چه حیران گشته‌ای؟
هوش مصنوعی: پس از گذشت مدتی که راه گفتوگو با او را پیدا کردی، حالا به دل خود بگو و از وضعیت خود بگویید ای دل، چقدر سرگردان و بلاتکلیف هستی؟
مرهم الماس ای دل بسته‌ای بر زخم خویشکرده‌ای با درد خو، فارغ ز درمان گشته‌ای
هوش مصنوعی: ای دل، تو مانند مرهم الماس بر زخمهای خود بسته‌ای و به درد خود عادت کردهای؛ طوری که دیگر به فکر درمان نیستی و از آن رنج دور شدهای.
از قبول عشق، قدسی کس مبادا بی‌نصیبنیست جای غم که رد کفر و ایمان گشته‌ای
هوش مصنوعی: هر کسی که عشق را بپذیرد، مسلماً از الطاف و اهمیت آن بهرهمند خواهد شد. در این میان، جایی برای اندوه نیست، زیرا تو در گذر از کفر به ایمان قرار گرفتهای.